Gündüz Çorbaci Gece Meyhaneci

Now is the time for your tears

2008-12-27T23:21:00.004+02:00

İzlenemiyorsa, buradan.

No Future!

2008-12-17T15:59:00.002+02:00

Bugün posta kutuma düşmüş en anlamlı şeylerden biriydi bu. Bazı şeyleri düşünüp de anlatamıyorsak düzgün cümlelerle, işi bunu yapabilenlere bırakmak gerekiyor. Sözü Gün Zileli'ye veriyorum.

----------------------------------------------------------------------------------

1980’lerde, Punk hareketi, “No Future!” (gelecek yok) sloganıyla vurmuştu isyanını açığa. Neydi bu sloganın anlamı? Modernist üretimci ana akım (ki bu ana akıma sosyalistler, komünistler ve hatta kısmen bir muhalif kanat olarak anarşistler de dahildi) insan mutluluğunu devamlı olarak geleceğe ertelemiş ve toplumu bu gelecek vaadiyle üretime sürmüştü. İşte Punklar “No Future” diyerek bu aldatmacaya isyan etmişti.

Son derece ironiktir ki, kapitalizm, içine girdiğimiz (ve galiba sonuna yaklaştığımız) yeni dönemde, punkların bu keskin, acı ve alaycı sloganını fiiliyatta gerçeğe dönüştürdü. Üretime ve tüketime sürülen ve atomize edilen kapitalist toplumlarda artık, özellikle yeni yetişen gençlik için gelecek diye bir şey yok. Kapitalizm, aşırı uzmanlaşmaya dayanan üretim teknikleriyle iş alanında istihdamı asgariye indiriyor, tamamen paranın hâkimiyetine dayanan üst derecede uzman yetiştirmeye yönelik bir eğitimi devreye sokuyor, böylece gençliği, hatta yüksek öğretim gören gençliği hiçbir geleceği olmayan, atomize olmuş potansiyel işsizler ordusuna dönüştürüyor.

Kapitalizmin bu geleceksiz işsiz yığınlarına bulduğu tek çare sosyal devlet. Sosyal devlet, kapitalizmin atomize ettiği, gelecekten yoksun bıraktığı bu potansiyel işsizler ordusunun tehlikeli bir sosyal patlama unsuruna dönüşmesini önlemek üzere devreye giriyor, bu kitleyi sosyal yardımlarla kıt kanaat yaşatarak tehlikenin önünde bir baraj oluşturuyor.

Evet ama kriz gelip kapıya dayandı ve sosyal devlet, yine kapitalizmin ihtiyaçlarına paralel olarak kırpılıp durmaktadır. Öte yandan, sosyal devletin kapatamadığı gedikler şimdiden net bir şekilde görülmektedir: işte üç yıl önceki Fransa, işte bugünkü Yunanistan.

Fransa, kapitalizmin bilinen atomizasyonuna ve gençliği geleceksiz bırakmasına ek olarak, bir de kendi eski sömürge nüfusundan gelen gençleri ve göçmenleri, bırakın gelecekten yoksun bırakmayı, bugünkü yaşam olanaklarından bile yoksun bırakan bir gettolaştırma veya gettolara hapsetme siyaseti izlemişti. Bu gettolardaki gençler, hem gelecekten, hem de topluma ilişkin her şeyden, kültürden de yoksun bir şekilde bu gettolarda yaşamaya (buna yaşamak denirse) mahkûm edilmişti. Dışlanan ve sürülen bu gençler, kendi aralarında bir alt kültür oluşturup ayaklandı, ne var ki, ayaklanmaları umudun değil, umutsuzluğun ürünüydü. Yanan arabaların alevleri bu gençlerin her türlü yaşam umudunu da yakıp kül ediyordu sanki.

Bugün ayaklanmanın Avrupa’nın diğer kapitalist ülkelerinde değil de Yunanistan’da başlamasının nedeni, Yunanistan’ın sosyal devletinin Avrupa’daki en zayıf sosyal devleti olmasıdır kanımca. Kapitalizm bu ülkede de diğer kapitalist ülkelerde olduğu gibi insanları atomize edip geleceksiz bırakmış, ancak bu noktada devreye giren sosyal devlet, diğer Avrupa ülkelerinden farklı olarak, sosyal uyuşturma görevini yapamayacak ölçüde zayıf kalmıştır.

Öte yandan, Yunanistan’daki ayaklanma Fransa’dan önemli farklılıklar içermektedir. Buradaki ayaklanma, henüz yeni bir toplum oluşturma deneylerine dönüşmüş olmasa da, umutsuzluğun değil, umudun parladığı, hatta tüm dünyaya da taze umut aşılayan bir ayaklanmadır. Çünkü burada ayaklananlar umutsuz ve geleceksiz getto gençleri değil, geleceksizliğin bilincinde ve bu yüzden de kendi geleceğini tayin etme umudu olan her sınıf ve katmandan gençlerdir. Hatta bu ayaklanma gençlerle de kısıtlı değildir. Toplumun bütün sınıflarını sardığı ölçüde toplumsal bir umut olma potansiyeli taşıyan bir sosyal patlamadır.

Bazı arkadaşlar, Türkiye’de polis o kadar insan öldürüyor, bizde neden olmuyor böyle bir tepki diye soruyor. Polis baskısının kanıksanmış olması, 12 Eylül’ün etkisi gibi etkenleri bir yana bırakırsak, bana kalırsa, Türkiye’nin henüz bir Yunanistan’a dönüşememesinin nedeni, geleneksel cemaat yapılarının ve aile dayanışmasının kapitalizm tarafından henüz yeterince çözülmemiş olmasıdır. Evet kapitalizm, Türkiye’de de insanları atomize ediyor, insanları işsiz, gençleri geleceksiz bırakıyor, üstelik Türkiye’de, Yunanistan’daki kadar bile bir sosyal devlet yok. Evet ama Türkiye’de cemaat, köy ve aile dayanışması, Yunanistan’daki kadar çözülmüş ve ortadan kalkmış değil. Kapitalizmin yarattığı atomizasyona karşı insanların hâlâ sığınacakları bir aileleri, bir köyleri, bir cemaatleri, akrabaları var. Eğer bu olmasaydı, Türkiye’deki sosyal patlama, Yunanistan’dan bile çok daha şiddetli olabilirdi. Sorunu insanların korkaklığı ya da gevşekliği vb. gibi karakter özellikleriyle açıklamak sosyolojik bir çözüm olarak pek o kadar açıklayıcı değil.

Peki, ne olacak Yunanistan’da? Daha doğrusu ne olmasını bekliyoruz? Tabii herkesin beklentisi farklı olabilir. Ama devrimci bir bakış açısından, Galya Horozu’nun Yunanistan’da ötmeye başladığını, o tatlı ötüşün kulaklarımıza güzel bir şarkı gibi ulaştığını söyleyebiliriz. Evet ama bu kadarı yeter mi? Şimdi, gazeteler kızıl kara bayraklı anarşistlerden söz ediyor, öyle ki, Türk medyasında, bugüne kadar görmezden geldikleri anarşistlerle röportaj yarışı bile başlamış durumda. Anarşistlerin bu ayaklanmada önemli bir rol oynadığı bir gerçek. Ayaklanma kültürünü canlı tutan bugüne kadar anarşistler oldu. Stalinist gelenekten gelen Yunan Komünist Partisi ise, “provakatörler” diye ferlyadı basıyor her zamanki gibi.

Evet ama iş ayaklanma kültürüyle bitmiyor. Bakunin’in ünlü, “yıkma güdüsü aynı zamanda yapıcı bir güdüdür” sözü bugüne kadar daha çok, “yıkarsan yaparsın da” biçiminde anlaşıldı. Bu o kadar yanlış değil ama eksik. İşin bir de şu yanı var. Yapma umudu varsa yıkmak da kolaylaşır. Bugün görüldüğü kadarıyla hareketin yıkma gücü var ama yapma yönü zayıf.

Bunu biraz daha açayım. Nedir yıkılması gereken? Üretim toplumu, tüketim toplumu, kâr toplumu, silah ve şiddet toplumu. İşte bunların yıkılması, yerine şunların konması gerekiyor: asgari üretim, asgari tüketim, asgari çalışma (kapitalizmin kâr sistemi olmasa günde iki saatlik bir çalışmayla bu dünya cennet olur aslında), kâr yerine dayanışma ve işbirliği, karşılıklı yardımlaşma, tüm silâhların ve şiddet araçlarının imha edildiği bir toplum. Evet ama bütün bunların yapılabilmesi insan unsuruna bağlı. İnsan unsurunun değişimi de devasa bir kültürel devrimi gerektiriyor. İşte 68’in büyüklüğü buradan geliyor. 68, “Never work” (asla çalışma) sloganını atarak iki yüz yıldır aynı yönde akan toplumların önüne yeni bir yol çağrısıyla çıktı. İşte böyle büyük bir değişim gerekiyor. 1968’de de anarşistlerin büyük rolü vardı ama böylesine çağ değiştiren bir sloganı anarşistler icat edemedi de, anarşizmden esinlenen sitüatiyonistler ortaya attı. Anarşizm, çeşitli ayaklanmalarda en önde yıkıcı bayraklarını yükseltirken yeni topluma ilişkin önerilerinde ne yazık ki yeterince başarılı olamadı. Bunda, anarşist “ata”lardan örneğin Proudhon veya Kropotkin’in de “üretimci” olmalarının rolü olabilir mi?

Her neyse, Yunanistan’daki ayaklanmanın ne yönde seyredeceğini göreceğiz. Belki de ayaklanma ve öfke bir süreliğine yatışacak. Ama bu, ayaklanmanın durduğu anlamına gelmez. Bu toplumun, bu devleti ve bu sistemi kaldırmadığı ortaya çıktı. Bütün sorun, bu toplumun kendi yeni toplumun öğelerini adım adım örneklerle ortaya koymaya, yeni bir kültürel atılımın ve devrimin başlangıç adımlarını atmaya başlamasında.

Gün Zileli

16 Aralık 2008

250

2008-12-12T18:44:00.007+02:00

2009'da çıkacak olan Bill Callahan'ın I Wish We Were An Eagle albümüne ait bir poster--> http://farm4.static.flickr.com/3109/3090202661_f3c35bfd01_o.jpg

B. C. üzerine hazırlanmış bir biyografi de albümden sonra basılacakmış.

The Dø

2008-12-10T19:34:00.008+02:00

Rüzgârlar kuzeyden hep soğuk esmiyor işte. Artık kuzeyli buzullu melankolik müziklerle derbeder olmanın statü sembolü sayıldığı müzik endüttürüsünde birdenbire karşımıza çıkan şuncağız The Dø, söyleyecek sözü olan, bi de bunları üşenmeden yazan besteleyen eğlenceli bir topluluk -iki çoğul bir sayıdır-

Zaman zaman dillendiremediğiniz “Daha önce karşılaş mıydık?” lakırdıları eşliğinde, kenarını bezini harmanladığı janrların divalarına benzetsek de hap gibi yutmanızı sağlayan akışkan bir müziğe sahipler. Acıtmadan zerk ettikleri eklektisizmi kâh darbukayla kâh Afrika ezgileriyle güzel bir senteze dönüştürmüşler.

Kişisel görüşüm, güfte beste yaratımında “Biz de kendimizce acılar çektik ama şu an hiç de halimize üzülemeyeceğiz” gibi bir hava seziliyor. Ülkemizde bu tırnak içinin sahiplerinin Demet Akalın ve muadilleri olması neden bu ikiliyi bu kadar tuttuğumu biraz daha açıklayabilir belki.

Ve fakat fon müziği olmayı hak etmeyecek kadar da aklıbaşında gençler. “Sevmek için çok geç, kaybetmek içinse çok erken” diye ikilemde kaldıysanız, kenarda kıyıda üç kuruş paranız da varsa cumartesi Yeni Melek’e!

2008-11-23T22:07:00.003+02:00

İstanbul animasyon festivali başlamış durumda. 21-30 kasım arası sürmekte. Ben anca gelecek haftasonu gidebileceğim :( Öğrencilere kısa olsun uzun olsun bütün fiyatlar 3 ytl. (sigaradan bahsediyormuşum gibiy)

http://www.iafistanbul.com/festival.php aha da program.

Sesine Kurban.

2008-11-22T05:34:00.001+02:00

Kutsal Kortej'den Mektup ...

2008-11-10T04:26:00.005+02:00

Farkına varmak canımı yine sıkmış, ama bu can sıkıntısının gelip geçiciliğine şüphe duymadığımdan yolumda yürümeye devam ediyorum.Yine karşıdan karşıya geçerken sağıma soluma bakmayı ihmal etmiyorum, sadece hevesim biraz geriden geliyor, onun dışında her şey dışarıdan o kadar normal ki. Uğraşma çabasından da elimi eteğimi çekmişim, sadece önüme bakıyorum. Arada sağdan soldan gözümün ucuna denk gelenler var. Onlar fazlasıyla gelip geçici. Ya da zorla gözümün ucuna sokulmaya çalış(ıl)anlar, onlar da etkisiz.

Rutinimi bozacak bir heyecana karşı hissizim. Pencereden dışarı baktığım yok, sadece içerden duvarları seyretmek var. Bazen onlara karşı bile bir umursamazlık hakim soluduğum havaya.

Kulağıma sırayla birileri bir şeyler fısıldıyor. Sıraya denk gelen de senelerdir en yakınım dediklerimden. İyi günümde kötü günümde, hastalığımda sağlığımda, ne zaman istersem benim yanımda olmuşlar, biliyorum ki olmaya da devam edecekler. Çünkü bu durumdan onlar da ben de çok memnunuz. Onların kortejleri eşliğinde çok defa gülmüş yüzüm, çok defa onları izliyim derken ayağım takılıp yere düşmüşüm, çok defa canım yanmış. Çok defa kortejlerine şahit olmaya başladığım andan itibaren kalbim karalara bürünmeye başlamış. Fısıltı başlayınca o "çok defa" rutinlerinden birini yaşıyorum diyorum kendi kendime. Hah diyorum, yine tanıdık çelmeler geliyor. Ama bu sefer bir farkındalık da baş gösteriyor. Bu korteje daha önce şahit olmuşum, ama detaylarını fark edememişim. Sadece boş bakmışım, ne izlediğimi anlamamışım. Şimdi fark eder oluyorum. Bir mektup tutuşturuyorlar elime, benden zorla okumamı ve anlamamı istiyorlar. Okuyorum, tekrar tekrar okuyorum. Zamanın ne hızla aktığından kopacak kadar kaptırıyorum kendimi. Kafamı yorduğum diğer sekmelerin hepsini bir bir kapatıyorum, bütün dikkatimi bu mektuba netliyorum. Sadece ses yetmez oluyor, bu şöleni bir de görüntüleriyle taçlandırmak istiyorum. Bir süre de görüntülerine kilitleniyorum bu mektupta anlatılan hikayenin. İçimde yaşadığım duygu seli beni aşıyor, odama doluyor, beni bir de dışarıdan sarıyor. Bu sele kendimi kaptırıp nereye savurursa oraya gitmekten en ufak tereddüt etmiyorum. Mektupta bahsedilenleri her okuyuşumda daha başka yorumluyorum, her defasında başka bir tarafını görmeye çalışıyorum. Saatlerimi bu mektuba harcıyorum, söylen(e)meyeler neymiş, neler yazılmış, neden geri dönül(e)memiş, bunları kendime göre yorumluyorum. Ne de olsa bu mektup bana geldi, ne yazıyorsa anlatılan odur diye bir durum yok, ben ne anlıyorsam anlatılan da odur. O yüzden fazlasıyla rahat ve biraz da şımarık bir üslupla yorumlarıma yorum katıyorum. Sonunda bu mektubun "arkadaş" olduğunu değil, "aracı" olduğunu düşünüyorum. Bana gösterdiği yolda ilerleyip vardığım sonuçlardan fazlasıyla tatmin olduğum için onu elçim olarak niteliyorum. Bir an geliyor, saatler süren yolculuğumuz bir şekilde nihayete eriyor...

...

Bana yoldaş oldukları için -bir kez daha- onlara teşekkür ediyorum. Onlar vazifelerini yerine getirmiş şekilde, yollarına devam ediyor, "görüşürüz" diyoruz, vedalaşıp ayrılıyoruz. Suratlarında muzip gülücükler, ben de onlara karşılık veriyorum. Nasıl olsa çok yakın zamanda görüşücez tekrar. Bunu ben de onlar da çok iyi biliyoruz. Seviyoruz birbirimizi. İyi ki varlar, iyi ki istediğim anda yanımda olup bana duymak istediklerimi fısıldıyorlar.

İstiyorum ki bu fısıltılarına hayatında hiç şahit olmamış kimse kalmasın, en azından bir kerecik bile olsa seslerini herkes duyabilsin. Herkese en az bir kere masal anlatsınlar istiyorum...

...

DİP NOTELLA :

Aylardır gündemi anlamsız yere meşgul eden, bir grup insanın sansürlemeye/susturmaya çalışma ve bundan bir türlü tam verim alamama süreçlerinde, sansürle(ye)medikleri bir tek kıçımızla başımızın kaldığı şu günlerde, hala çoğu kişinin bu videoyu herhangi bir tünel/aracı vs. olmaksızın izleyemeyeceğini bildiğimden şöyle bir yöntemi de paylaşayım:

Başlat + Çalıştır'a basıyoruz,
attrib -r -h -s C:\\WINDOWS\\system32\\drivers\\etc\\hosts yazıp Enter diyoruz.
Tekrar Başlat + Çalıştır'a basıyoruz,
C:\WINDOWS\system32\drivers\etc\hosts yazıp Enter diyoruz.
Birlikte aç penceresinden Notepad'i seçiyoruz.
Açılan dosyanın en alt satırına 208.117.236.70 youtube.com ve 208.117.236.70 www.youtube.com satırlarını alt alta yazıyoruz, "kaydet" diyip dosyayı kapatıyoruz.
Son olarak Başlat + Çalıştır'a basıyoruz,
attrib +r +h +s C:\\WINDOWS\\system32\\drivers\\etc\\hosts yazıp Enter diyoruz.
Böylece artık bir aracı olmaksızın http://www.youtube.com/ sitesine girebiliyor oluyoruz.

Ha bunu yapmaya üşendiniz ya da otör Ivan size güven telkin etmedi bu yöntemi uygulamak istemediniz, o zaman bir şekilde youtube'a erişip "The Black Heart Procession - The Letter" yazıp videonun seyrine doyuyorsunuz.
Her türlü duygu seline kapılıp gitmek serbest.

express yourself.

2008-10-28T23:54:00.008+02:00

ilk gittiğim konser (izlediğim değil) madonna’nınki idi. 1993 yılında girlie show turnesi maksadıyla istanbul’a da arz-ı endam eden mıdaana, muhtemelen türk insanının coşku ve eğlenceden erör üstüne erör vermesine sebep olmuş bir konserle “bu diyardan madoğna da geçti” dedirtmiştir. o akşam konserin bitimine yakın kapıları açıp isteyenin girmesine izin verilmiş ki oracıktan geçen benim sevgili ebeveynlerim de bunu fırsat bilip o terli ve kımıl kımıl güruhun içine, beni kapının orada bırakarak, dalmışlardır. o zamanlar birinci sınıfa giden terütaze bir yavrucak olan ben şu an, o, gecenin içinde endinden geçmiş o kitleyi hayal meyal hatırlıyorum. aslında hatırladığım bu konser, müziği hakkında en ufak bir fikir sahibi olmadan oldukça cüretkar bir şekilde bu sosyal olaya katılmakta mahzur görmediğim ilk konserimdi. hayatımda izlediğim ikinci konser, nükhet duru’nun taksim meydanında verdiği bir konserdi ki o da hemen hemen bu kategoriye girebilir. şimdi bana diyebilirsiniz, “behey kendini bilmez! behey konserlerde başıboş bir şekilde boy gösterip kuru karabalık yaratan! sen kimsin ki o müziğin dinleyicisinden önce o salona girme hakkın olsun. o dinleyici ki sevdiği sanatçının mepeüçünü indirdi, sabahlara kadar bilgisayar fanı sesiyle uyudu, youtube’dan vidyolarını favoriledi.” ama işte işin gerçeği bu mu? lütfen kendimize dev aynasında değil, boy aynasında bir bakalım. önemli olan, insanın arkadaşına önerirken bile sevgilisini sahiplenen biri edasında bahsettiği müzikçilerin konserine gitmesi mi; yoksa bütün bu eylemlerden uzak olarak konser(in)e gittiğinde ‘dinlemeyi bilmesi’ mi? evet evet, tuvalet terbiyesi gibi bir şey. insan evladı tuvalete yapmayı bilmese de en azından belli bir yaşta üzerine oturur, prosedürü yerine getirir. muhabbet boka sarmadan şunu belirteyim; bir konser olacak, her kiminse uzaktan yakından belki duydunuz belki duymadınız. bir şekilde gitmeye karar verdiniz (uzaktan uzağa hoşlandığınız kişinin de gideceğini öğrendiniz/arkadaşınız bir şarkılarını gönderdi/arkadaşınız gidecekken sizin de seveceğinizi düşündü ve sizi de çağırdı /sadece grubun ismine veya şarkı adlarına tav oldunuz/konser salonunun önünden geçerken öylesine içeri girmeye karar verdiniz vesaire vesaire.) gittiniz baktınız belki beğenmediniz, çıkarsınız. beğendiyseniz kalırsınız. önemli olan konseri kimlerin izlediği değil nasıl izlendiği. onun kurallarını da ben koyacak değilim. ama önceden dinleyip dinlemiyor olmak sanırım hiçbir şeyin ölçüsü değil. lütfen artık herhangi bir fikri olmadan ayakları kendisini hiç bilmediği sanatçıların konserlerine götüren insanları toplumumuzdan soyutlamayalım. nasıl ki horlayanları horlamıyoruz artık bu insanlar da aynı muameleyi fazlasıyla hak ediyor. onlar yeni sesler keşfetmeyi soulseek’in search tuşundan ya da epitonic’in add to the radio tuşundan daha geniş bir olgu olarak görüyor. maalesef artık cd kitapçıklarındakileri okuyarak bilinmeyenleri gün ışığına çıkarmak gibi bir arayışımız yok. onun yerini başka şeylerle doldurmak zorundayız.

bundan sanırım 2 sene önce idi. ismini şimdi zikretmek istemediğim bir kadın şarkıcının iç dekorasyonu topkapı surlarından apartılmış gibi görünen babylon isimli konser mekanına gelmesi söz konusu idi. sponsorların davet listelerini kabarttıkça kabartmakta bir mahzur görmemeleri sonucu anca bir avuç insan diye nitelenebilecek bir derintinin izleyebildiği bir konser gerçekleşmişti. ben buna katılamadım. biletler tükenmişti. konser sonrası birçok “alakasız” kişinin konserde bulunduğundan bahsettiler. ve onlara rağmen (halka rağmen halk için konser anlayışı) yine de iyi geçtiğinden. dünya gözüyle görmek istediğim nadir müzisyenlerden biriydi o konseri veren. yine de o insanlara kızamıyorum. biletleri nasıl bitirdiklerine, davetiyelerin nasıl havada uçuştuğuna kızamıyorum. benim dinlemeye doyamadığım, çok dinlersem belki benim için monotonlaşır diye düşünerek sürekli dinlemekten kaçındığım o müzisyeni belki benim yerime daha adını hiç duymamış biri, orada 2 saat canlı olarak izledi. kendisini kıskanmadığımı söylersem yalan olur. ama şu an tek umudum belki bu kişinin, o konserde benim o çok sevdiğim müzisyene saygısızlık olmasın diye, alkolün de bütün o aklı baştan alan etkisine rağmen, o şarkıları dinleyip oradan hayatına güzel bir şeyler ve yeni bir şeyler katmanın verdiği ufak bir mutlulukla çıkmış olabileceği. tesadüflere inanan birinin açıklamalarıdır bunlar, başka bir şey değil.

Chelsea On The Rocks

2008-10-19T04:33:00.010+03:00

Filmekimi vesilesiyle bir ukte daha doldu. Dolmasa daha iyiydi diyorum şimdi ama, olan oldu bir kere sevgili okuyucu...

Filmden aklımda kalan tek güzel enstantane, birinin -onun da kim olduğunu hatırlamıyorum-, Chelsea Hotel'le ilgili, "onu Chelsea Hotel olarak okumayacaksınız, kısaca Hot C. ya da Hotel Che, Che Guevara gibi" yorumunu yapması.

Bir de güzel bir detay; konuşmacılarla yapılan sohbetlerde, bir konuşmadan diğerine geçilirken söyleyenin lafının tamamen bitmesi beklenmemiş, konuşanın sesi azalırken, bir sonrakinin sesi onun üstüne yükselmiş. Bu da, sanki otelin koridorlarında gezinirken, bir odanın önünden geçerken ordan gelen seslere kulak kabartmamız, adımlarımıza devam edip diğer odanın önüne gelirken geride kalanın sesinin yavaş yavaş duyulmamaya başlaması ve yeni bir konuşmaya kulak kabartmaya başlıyor olmamızla özdeşleştirilmek istenmiş. O sohbetleri dinlerken/izlerken sanki otelin koridorlarında geziniyoruz ve sırayla odalara kulak kabartıyoruz, muhabbetlere tanık oluyoruz gibi hoş bir hava. Ben bunu sevdim filmde.

Onun dışında, aklıma gelenler hep menuniyetsiz yorumlar. Onlardan dem vurmayacağım tabi ki ama, filmde Leonard Cohen'in L'sinin bile zikredilmiyor oluşunu ben nasıl sindireyim? Chelsea Hotel demişken, o hüzünlü sesiyle "i remember you well..." dizesiyle başlasın, bir de beyaz perde vesilesiyle içimi titretsin diye bekledim, ama nafile...

Aceleye gelmiş bir belgesel olmuş bu, kanımca. Bir şeyler değil de, çok şeyler eksik kalmış. Keşke izlemeseymişim de, aklımın bir köşesinde gözümde büyüttüğüm haliyle kalsaymış bu belgesel.

O değil de, En Mand Kommer Hjem'ın müzikleri şahaneydi. Aramakta taramaktayım, halen ve halen ...

Bu da benim miniminnacık Filmekimi 2008 kritiğim olsun. Şimdi, aklıma gelmişken, şunu da eklemekte fayda görüyorum; tüm zamanların (Faust konseri bonusuyla birlikte) en bol Erdem Abi'li Filmekimi oldu bu, öyle değil mi üstad?

Cut Your Hair

2008-09-13T20:05:00.010+03:00

Darlin' don't you go and cut your hair
Do you think it's gonna make him change?
"I'm just a boy with a new haircut"
And that's a pretty nice haircut
Charge it like a puzzle, hit me wearing muzzles
Hesitate to die, look around, around, the second drummers drowned
His telephone is found

Music scene is crazy, bands start up each and every day
I saw another one just the other day
A special new band
I remember lying
I don't remember lies
I don't remember what
But I don't care, I care, I really don't care
Did you see the drummers hair?

Advertising looks and chops a must
No big hair!!
Songs mean a lot
When songs are bought
And so are you-Bitch, rant down to the practice room
Attention and fame so
Career, career, career....

Priscilla Ahn

2008-09-03T20:53:00.010+03:00

La blogotheque'deki videolarını izleyip de 'neyin nesiymiş' sorgulamasından geçirdiğim bu Priscilla Ahn isimli hanfendi ilk albümünü 6Ekim'de Blue Note logosuyla piyasaya sürüyormuş. kısa zamanda meşhur olacağı tahmininde bulunmak için müneccim olmaya gerek yok, zira kendisinin eşine ender rastlanır güzellikte bir sesi ve ana yoldan sapmayan, tribünlere oynayan şarkıları var. açıkçası blogotheque'deki -ham ve belki de o yüzden güzel- canlı kayıtların üstüne myspace'deki cilalı albüm kayıtlarını dinleyince ben biraz burun kıvırdım.

http://www.blogotheque.net/Priscilla-Ahn

http://www.myspace.com/priscillaahn

The Flowers of Despair

2008-08-11T21:11:00.008+03:00

Biraz Stephin Merritt, biraz Jens Lekman, biraz Grizzly Bear, biraz Bill Callahan, biraz Damon'sız Naomi, biraz Camera Obscura. Gibi gibi, sanki... Bana da zaten yeni yeni sesler lazımdı diyorsanız, buyrun burdan yakın;

http://www.myspace.com/flowersofdespair

Bir de unutmadan; Last.fm Beta, gerçekten iğrençsin.

I was singin' somethin out on Route 128 thinkin how blue it looks singin out aloud

2008-08-05T15:35:00.003+03:00

Günlerin sonu yaklaşmaya başlayınca sanki her şey anlamını yitiriyor ve neden sonra insanı kasavetle karışık bir kasvet ile umursamazlık sarıyor. Gitmek gerektiğinde gidebilmek, gideceğim dediğinde de gitmek gerekir. Robert Smith'in "The Cure'un son albümüdür Bloodflowers" deyip "yeni bir başlangıç için beni tüketen şeylere elveda diyorum" dedikten sonra tükürdüğünü(the Cure'düğünü) yalaması ve The Cure'u dağıtmaması, dağıtamaması kendisini pek tabii ki müptezelleştiriyor. Fakat azizim burada mevzu o değil, öznenin bazı alegorik yaklaşımları bizi konudan uzaklaştırmasın. Herşey bir telefonla bitebiliyor, geçmişte örneklerini pek çok kez gördük. Teknolojiyle herşey değişiyor haliyle, önceleri "söyle o nazlı yare beklemesin beni boş yere" gibi sözlü, sonra namelerle yazılı, akabinde telefonla sesli ve de en son e-posta ile sanal vedalarla olayın özünü, öznenin ve nesnenin his bütünlüğünü kaçırıyoruz. Bu, şimdilerde mp3 indirip müzik dinleyen gençleri "biz zamanında kaset çektirirdik hey gidi günler" diye nostalji denizine ayaklarını sokan bir kişiye gayet olasıdır ki daha dinozor abilerinden "biz de plak alırdık ve kaset neydi ki bi kopyasını başkasına yapabilelim" cevabını alabilmesi gibi birşeye anlam olarak teğet geçiyor. Ve fakat buradaki asıl mesele, giderayak, bu bağlamda en güzel kaçıp gitme üzerine şarkılardan dem vurmak. Yazının başlığı beni pek tabii ki ele veriyordur ve Galaxie 500 - Blue Thunder diyor, eskilere gidip Jimmy Webb'in By The Time I Got The Phoenix'den de bahsetmemek yakışık almaz.

Taşeronun adamları Liman işçilerine saldırdı

2008-08-04T21:45:00.006+03:00

Büyükçekmece Kumport ve Marport Limanlarında Arkas Holdinge bağlı Arser İş Makinaları A.Ş de örgütlenme çalışmalarına başlayan Türk-İş'e bağlı Liman-İş sendikası işçileri işverenin işten çıkarma saldırısına ve insanlık dışı çalışma koşullarına karşı hala devam eden bir direniş sürdürüyor. İşverenin saldırıları işten çıkarmakla, işten çıkarma tehdidiyle, insanlık dışı çalışma koşullarını aynen devam ettirmekle ve işçilere iftira atarak işçilerin sık sık karakola savcılığa gitmek suretiyle taciz edilmeleriyle kalmadı. İşverenin ve taşeron işverenin azmettirdiği kişiler direnişteki işçilerin bindiği bir arabayı E-5 üzerinde sıkıştırarak demir sopa ve levyelerle fiili saldırıda bulundular.

Saldırıya uğrayan işçilerle yaptığımız görüşmeye göre; 3 Ağustos 2008 Pazar günü biri sendika yetkilisi ve üç direnişçi işçi işverenin iftiraları sonucu savcılığa ifade vermeye gitmişti. Savcılıktan dönerken işçilerin içinde bulunduğu araç, siyah renkli ve siyah camlı üç araç tarafından E-5 arayolu Beylikdüzü Tatilya mevkii civarında sıkıştırılarak durmaya zorlandı, üç araçtan inen yaklaşık onbeş işi demir levye ve sopalarla işçileri öldüresiye dövdü ve araçlarına zarar verdi. İşçilerden Fatih Bozkurt başına ve boynuna aldığı ağır darbeler sonucunda Bakırköy devlet hastanesine kaldırıldı. Yine direnişçi işçilerden Ferhat Terzi’nin ise burnu kırıldı. Diğer yaralı işçi Mehmet Doğan ve sendikacı Haydar Özcan ise tedavileri yapıldıktan sonra taburcu edildiler.

Saldırganlar saldırı sırasında "bir daha Kalkavan'ın adını ağzınıza alamayacaksınız"(Kalkavan Liman’daki taşeron firmasının adı) sözleriyle tehdit edip kim tarafından yönlendirildiklerini ve maçlarını da belli ettiler. İşçilerin anlattığına göre olay bir Mobese kamerasının ve bir trafik polisinin önünde, E-5 karayolunun sol şeridinde ve gündüz vakti gerçekleşti.

Liman-iş sendikası tabelasının asılmasına "yasadışı" diyerek izin vermeyen güvenlik güçlerinin gündüz vakti işlek bir caddede ve Mobese kameralarının önünde gerçekleşen, faiileri ayan beyan ortada olan bu olayın soruşturulması ve sorumluların bulunması konusunda takınacakları tavrı "merakla" bekliyoruz.

Dianogah - qhnnnl (2008)

2008-08-02T14:34:00.003+03:00

qhnnnl cd/lp (Southern Records / 2008)

1. oneone
2. a breaks b
3. qhnnnl
4. andrew jackson
5. sprinter
6. i like juice in a shark suit
7. es posible fuego?
8. you might go off
9. snowpants
10. puma
11. song you hate
12. mongrel

http://www.myspace.com/dianogahband
.
.
.

Bosch's With You [Rusya]

2008-08-02T14:19:00.006+03:00

http://www.myspace.com/boschswithyou
.
.
.

neil halstead - oh! mighty engine

2008-07-30T15:59:00.009+03:00

Dün itibariyle artık yeni bir Neil Halstead albümü var kulak vermemiz gereken.Hawaii'li sakin insan Jack Johnson'ın sahibi olduğu Brushfire Records dan çıkan albümün adı da "Oh Mighty Engine" . Bütün bu blog aleminde artık sözüne güvenilir ağır abi statüsündeki Stereogum bu albümden "Paint a face" şarkısını "Kings of Convenience + Iron & Wine + Cornwall, England + a warm, slightly melancholic breeze" şeklinde özetlemiş.. Bütün bu tanımlamalara , yönlendirmelere gerek var mı bilinmez lakin el attığı işlerden hiçbiri boş çıkmamış Neil Halstead dinlenir fazla da uzatılmaz

1	Oh Mighty Engine
2	Elevenses
3	Little Twig
4	Witless or Wise
5	Paint a Face
6	Always the Good
7	No Mercy For the Muse
8	Sometimes the Wheels
9	Queen Bee
10	Spinning For Spoonie
11	A Gentle Heart
12	Baby I Grew You a Beard

modernizmin yerel zamanlama sorununun kitlesel açılımları

2008-07-24T15:01:00.013+03:00

Her yıl haziranın 8’i ile ekim’in 8’i arası beni bir tembellik havası esir alır. Sekizlerin sırrı, sonsuzluk işaretine benzemesindendir; sanki bu uyuşlukluk hali de senenin sonuna kadar devam edecek, hatta sonrasında da bir ömür boyu sürecek gibi gelir.. neyse ki havalar biraz serinlediğinde gene bir kanguru gibi canlanırım.. ama hava sıcaklığının insanı pelte kıvamına getirdiği şu günlerde insanın tansiyonu zırt pırt inip çıktığından bünyeye fazladan bir bitkinlik daha biniyor.. o yüzden gün içindeki hareketleri de en aza indirmekle minimum enerji harcayarak tembelliğimizden bir ödün vermeden günü bitirebiliyoruz.

Dün sabah öğlene doğru sauna gibi odamda anca uyanıp sendeleye sendeleye mutfağa yöneldim. Amacım en kestirme yoldan bir kahvaltı etmekti. Ancak ev halkı kahvaltısını etmiş, kalan kalvaltılık malzemeyi de bana bırakmıştı.. ama bu temmuz sıcağında kim bir domatese bir salatalığa uzanacak? Ekmeği ısıtacağım da üstüne tereyağ süreceğim, sonracığıma lokmaları iyi yutmak için iki dakkada bir, bir de çay bardağı kaldıracağım ?? anlatırken bile daral geldi....

En kestirmesi bir kase sütle, marketlerde envai çeşit satılan mısır gevrekleri.. hem dolaptan çıkan sopsoğuk sütle de güne dinç bir şekilde başlamanızı sağlıyor, hem de tek yapmanız gereken süte gevreği boşaltıp bir de çekmeceden kaşık çıkartmak.... Daha da az enerji harcamak için hepsini mutfağın tam ortasında belirlediğiniz bir noktadan halledip, malzemeyi hazırladıktan sonra da geçip salonda divana yatmak yerine gene aynı noktada ayakta durarak gevreğinizi yemektir.. ama yaz tembelleri her işi yatarak yaparlar. O yüzden sütlü gevreğinizi de yatarak yemeniz nasiptir.

İşte dün, tam mutfakta kendime yiyecek bir şeyler hazırlamakla uğraşırken, mutfak tezgahının ne kadar gereksiz şeylerle işgal edildiğini fark ettim.. kavanozlar, kirli bulaşıklar, dolaptan çıkarılıp orda unutulmuş şeyler, tutacaklar, tost makinesi, su ısıtma makinesi, ordan burdan çıkan neyin nesi olduğu bilinmeyen ama bir aletin çalışması için gereken gücü sağladığına emin olduğumuz kablolar, kablolar.... hiçbir şekilde nasıl çalıştıklarını bilmediğim makinalar, anlatılsa da çok yüzeysel bir şekilde aklımda tutacağım o garip çalışma sistemleri..... hayatımızda aslında o kadar çok gereksiz kablolu alet var ki! Modernliğin ölçütünün elektrik kullanımından geçtiğini düşünüyor çağdaş icatçılar sanırım. Eskiden kollu meyve sıkacağı vardı, değil mi? Elektriklisini kullanan var mı aranızda? Ben kullandım, bizde bir adet var. Size sağladığı kolaylık nedir allah aşkına bu aletin? Üstelik elektrik de harcayıp çevreye karbon salıyor.... siz portakalı ikiye bölüp o döner başlı limon sıkacağı gibi aletin üstüne koyuyorsunuz.. siz bastırdıkça o dönüyor, sonra da alttan meyvenin suyu bardağınıza akıyor.. bu mu kolaylık? Kollu meyve sıkacağında ise gene aynı düzeneğe ama bu sefer dönmeyen başlı limon sıkacağına portakalı koyuyorsunuz, iki kol hareketiyle tamam.. meyve suyunuz hazır..

Bir başka gereksiz elektrikli alet ise ekmek kızartma makinesidir bana göre.. evinde ekmek kızartma makinesi bulunan insanlar yıllardan beri bana çok ilginç gelmiştir.. yani bir tost makinesi alıp hem ekmeğinizi kızartabilirsiniz, hem tost yapabilirsiniz, hem de bazı tost makineleri vardır ki, kendi teflon kabıyla verirler ve o kapta yapıp makinede pişirebileceğiniz bir sürü yemek vardır. Ekmek kızartma makinesine para vermek, ufak tezgahlarımızda onu da adamdan sayıp ona yer açmak, üstelik çalışması için bir de sürekli ona para yatırmak, ilginç insanların işidir diye düşünüyorum..

Diğer bir gereksiz aletimiz de elektrikli bıçak.. bu kitsch aleti ilk kez annemin çeyizinde görmüştüm. pop-art turuncusu renkteydi. Bir iki kesmeden sonra bozulmuş. Hızar model alınarak yapılmış olan bu dünyanın en gereksiz aletlerinden biri, bize aklınca kolaylık sağlıyor. Zaten mutfakta ne kesilecek ki ufak çaplı bir hızara ihtiyaç olsun? Akşam yemeklerinde kirpi yemiyoruz ya? Ayrıca kolumu iki kere fazladan oynattım diye damarlarım üstüste binmeyecek heralde?

Bu kadar örnek yeter sanırım... siz de çevrenizde benzer gereksizlikte elektrikli aletlerle burun buruna geliyorsanız ve onların varlığı artık içinizde onulmaz bir yara açmışsa deneyimlerinizi aktarın. El elden üstündür. Saygılar..

Brother, you don't need to turn me away.

2008-07-04T12:36:00.012+03:00

Dün kulağıma çalınan yeni bir ses, yeni bir tat... Adına son zamanlarda sağda solda fazlaca rastlamama rağmen merak etmeyerek dinlememeyi, neymiş ne değilmiş diye kurcalamamayı seçmiş olmam benim halt etmem olarak dursun bir kenarda; bu fleet foxes, beni sadece bir tek şarkılarıyla darmaduman edebildi. Neye benziyor, nelerin esintilerini taşıyor, bunlara sanırım herkes kendince onlarca örnek verebilir. Ben benimkileri kendime saklayayım, herkesin duygusu/hissettikleri kendine kalsın, böylesi daha iyidir belki. Ama en azından bir kez olsun fleet foxes'ın komşu ada mykonos'u kendilerince nasıl yorumladıkları dinlenmeli, birilerine dinletilmeli... Diğer şarkılarına da bir gün sıra gelir, onlara da süzülürüm elbet. Şimdilik tek şarkı yetiyor da artıyor bile...

Dünya müziği mi? O da ne?

2008-06-23T23:09:00.004+03:00

David Byrne Türkiye-Hırvatistan maçını izlerken

BBC’nin radyoları üzerine açılmış bir googlegroup’ta gördüğüm tartışma olmasa bu yazıyı yazmayacaktım. Yazı epey eskilere ait, ben arşivde keşfettim. Neyse ki artık geçerliliğini kaybetmiş durumda. Ancak amcam şunu demiş: It [world music] does not have the complexity and depth of a serious music form and should have no place on R3*. (...) Those of us that love serious music should make sure that we are heard loud and clear by the BBC.

*BBC Radio 3

Sonra da sıralamış demokratik sistemin şikayet düzeneklerini, dilekçenizi yazın, telefon açın, faks çekin, posta güvercini gönderin vs vs..

Batılı müzik türlerini –pop’u da içine katarak- dünyada icra edilen diğer müzik türlerinden daha ciddi, daha derinlikli ve karışık bulan zihniyet, bana halk müziğini küçümseyen sanat müzikçilerini anımsatıyor. Ya da hece ölçüsünü küçümseyen aruzcuları. Sanat müziğine veyahut klasik müziğe saldırmak isteseydim şunu diyebilirdim mesela: 12 dakikada derdini anlatamayan bu tarz müzikleri anlatımındaki sadelik ve dolaysız ifade ile bir buçuk dakikada anlatan halk müziği -amiyane tabirle donunda sallar. Ha, ama derdimiz dakikalar ve saniyeler olmadığından bunu demiyorum. Bir de bizdeki sanat müzikçiler, kendilerinin halk müziğiyle birlikte aynı kefeye konup daha az ciddi, daha az derinlikli varsayıldıklarını bilselerdi o zaman küplere binmişlerdi!

World music yani dünya müziği deyince o kadar çok müzik çeşidini, müzisyeni, müzik enstrumanını vs aynı kutuda topluyoruz ki, zaten normalde ince eleyip sık dokuyarak yapmamızı icabettiren genellemelerden burda ise kaçım kaçım kaçınmamız gerekiyor sayın arkadaşlar. Şimdi biz plena ile Tuva gırtlak müziğini nasıl aynı kefeye koyacağız? Kullandıkları matematiğin azlığına veya çokluğuna bakarak bu müziklerin derinliğini nasıl hesaplayacağız? Matematik dersi iyi olan çocuğun aşırı zeki sanılması gibi. Mühendis olanlar da zaten daha cindir, doğru ya...

Tekniği bir kenara bırakalım, dünya müziği olayının bir de politik bir yanı var. 1999’da New York Times’da çıkan makalesinde Talking Heads’in ünlü ön-adamı David Byrne madalyonun diğer yüzüne ışık tutuyor. Allmusic.com’da, kendisinin icra ettiği müziğe dair anahtar kelimeler arasında Worldbeat geçiyor; herhalde bu da İngiliz olduğundandır.. Byrne makalesinde resmen World music kalıbının kullanılışına olan nefretini kusuyor; bas bas bağırıyor zaten: ben dünya müziğinden nefret ederim! Çünkü sizin dünya müziği diye bildiğiniz, dinlediğiniz şey egzotikleştirilmiş öteki kavramının ses formundaki hali. Orda bir diyar var uzakta, gitmesek de görmesek de, o diyar 'world music' diyarıdır. Orda insanlar birtakım basit ritim aletleri ve kolay çalınan sazlı çalgılarla (mesela sitar gibi) gayet detone bir şekilde (mesela uzun hava, tuva gırtlak müziği gibi) türkülerini söylerler. Bu insanlar o kadar ilkeldir ki, kuyruklu piyanoyu icat edememişler ve anca garip ninnisel sesler çıkarabilen dandirik bir mbira uydurmuşlardır. Çünkü sosyolojik ve hatta coğrafi özelliklerin insanların kültürlerinde herhangi bir etkileri yoktur...

Buraya Byrne’ün yazısından birçok yeri bold şekilde buraya aktarmak isterdim ancak yazının sonunda link’ini veriyorum; Luaka Bop, David Byrne’ün kendi plak şirketi.

Yine de okumaya üşenenler için birkaç alıntıyı aşağıya aktarıyorum.

In my experience, the use of the term world music is a way of dismissing artists or their music as irrelevant to one’s own life. It’s a way of relegating this “thing” into the realm of something exotic and therefore cute, weird but safe, because exotica is beautiful but irrelevant; they are, by definition, not like us.

(...)

There is some terrific music being made all over the world. In fact, there is more music, in sheer quantity, currently defined as world music, than any other kind. Not just kinds of music, but volume of recordings as well. When we talk about world music we find ourselves talking about 99 percent of the music on this planet. It would be strange to imagine, as many multinational corporations seem to, that Western pop holds the copyright on musical creativity.

(...)

To restrict your listening to English-language pop is like deciding to eat the same meal for the rest of your life.

(...)

The fact is, after listening to some of this music for a while, it probably won’t seem exotic any more, even if you still don’t understand all the words. Thinking of things as exotic is only cool when it’s your sister, your co-worker or wife; it’s sometimes beneficial to exoticize that which has become overly familiar. But in other circumstances, viewing people and cultures as exotic is a distancing mechanism that too often allows for exploitation and racism.

>Makalenin tümünü okumak için tıkla.

vay anasını , ne yalnız bir kasaba

2008-05-28T23:02:00.000+03:00

Kadife kanepe yahut saklı yeraltı kilisesi...Nasıl tınlarsınız siz sorusuna verdikleri cevap bu Moriarty'nin. Jack Kerouac in On The Road da cisimleştirdiği en beat halk kahramanlarından biri olan Dean Moriarty den aldıkları ilhamla koyulmuşlar yola. Bir Amerikan - Fransız ortak yapımı olan bu girişim banjoyla harmonikayla ,kemanla , gitarlarla birlikte kulağınızı sarıveren bir dişi vokalle tamamlanıyor .Orta Amerikanın country sedalarına ufak bir kabare dokunuşu olan bu grubun 2007 yılında çıkarttıkları Gee Whiz But This is a lonesome town albümünden Jimmy nin dinlenmesi salık verilir.. Bu bilgilerle yetinmeyenler bir Vincent Moon projesi olan La Blogotheque deki performanslarını izlemek , Rosemary nin sesinden Corpus Christi Carol dinlemek isterlerse aşağıdaki adresi kullanabilirler..

http://www.blogotheque.net/Moriarty

http://www.myspace.com/moriartylands

Çobanlık Hayallerim Suya Düştü

2008-05-08T15:54:00.000+03:00

Balkan Dağları'nda beraber koyun yetiştirmeyi hayal ettiğim ve bu uğurda mücadele verdiğim gönül adamı Jeff Mangum'un 2005 tarihli Zizek! belgeselinin yönetmeni yaşıtım ve dünya-ahret bacım Astra Taylor ile evlendiği yolundaki haberleri görünce çobanlık hayallerim suya düştü ve yine otobiyografik bir blog yazısı ile burda kendimi madara ettim özür dilerim...
.
.
.
.

Argyle Johansen, Lucinda Black Bear ve ...

2008-05-06T21:03:00.000+03:00

Kadim dostumuz Deli Magazine'in satırları arasında karşılaştım Argyle Johansen ve Lucinda Black Bear ile.

Argyle Johansen New York'ta folk lezzeti sunuyor (Serdar Turgut ve Oray Eğin'in kendisiyle karşılaştığını zannetmiyorum zira kendileri Brooklyn'de takılmaktadırlar) ve Bob Dylan'dan günümüze (ben de Emre şarkıları nereden araklıyor diyordum) folk tandanslı sevdiğimiz isimlere göz kırpıyor (çok klişe bir tabir kabul ediyorum). Biraz eski biraz yeni biraz sakin biraz eğlenceli şarkılarıyla Argyle Johansen'e kulak vermekte fayda var (iyice klişe şeyler yazmaya başladım, eve gidince ağzıma acı biber süreceğimdir).

http://www.myspace.com/argylejohansen

Lucinda Black Bear ise yer yer folk ama daha rock ve pop ağırlıklı yumuşak parçalarla karşımıza çıkıyor 'Capo My Heart' and other Bear Songs isimli albümüyle. Feyz aldıkları sanatçılardan çok çeşitli bir müzik zevkine sahip olan grup (hangimizin müzik zevki çeşitli değil ki?) müziğine bunu iyi yedirmiş ve yaymış gibi görünüyor. Bazen kulak tırmalasa da güzel bir topluluk Lucinda Black Bear (-Seneye dinler miyim? -Sanmam!)

http://www.myspace.com/lucindablackbear

Yok arkadaş uyutcan sen bizi diyenler varsa onlar da buyursunlar buradan nemalansınlar, ortama hareket getirsinler.

http://www.myspace.com/officialjapanther
.
.

Martin Carr

2008-05-05T15:39:00.000+03:00

The Boo Radleys'in dağılmasından sonra cesurkaptan olarak solo devam eden Martin Carr kendi adıyla yeni bir albüm yayınladı: ye gods (and little fishes)

http://www.myspace.com/martincarrmusic
.
.
.
.

A A Bondy

2008-04-16T12:01:00.001+03:00

Emre ile dün akşam 11 Nisan tarihli Late Night with Conan O'Brian'ı izlerken program sonunda çıktı karşımıza ve tedirgin bakışlarla izlerken "bu kimmiş yaa" ya döndük bir anda. Şarkılarından örnekler myspace sayfasında mevcut. Yolun açık olsun Alabamalı A A Bondy, her kimsen, her nerede yaşıyor ve yaşatılıyorsan.

http://www.myspace.com/aabondy
.
.
.

Betty Marie Barnes

2008-04-15T18:25:00.000+03:00

Betty Marie Barnes'ı Saturday Looks Good To Me adlı gruptan biliyorsunuz belki ama kendi adıyla kendi şarkılarını söyleme mecrası gerçekten de insanın içine işleyen sesiyle ve biribirinden güzel şarkılarıyla şimdiden akacak nice güzel yerler arıyor. Sesi zaman zaman Eddie Reader'ı andırıyor bu arada. Kendi adıma 121'i ardı ardına defalarca dinliyorum...

http://www.myspace.com/bettymariesongs

.
.
.

Summer Kisses, Winter Tears

2008-04-08T03:05:00.000+03:00

Andrew Lloyd Webber'in 60'lı yılların başında Elvis Presley tarafından seslendirilen bu şarkısı zaman içinde biz "goth"ların taktirini kazanmış Julee Cruise tarafından yorumuyla Wim Wenders'in Until the End of the World'ün efsanevi soundtrack'inde yer almaktaydı. Julee Cruise insanı derinden etkileyen bir sese sahip ve kendisini Angelo Badalamenti ile olan çalışmalarından David Lynch filmlerinden tanıyoruz. Sanırım hepimiz 900'lü hatlar reklamlarına, afrodizyak etkisinden olacak, meze edilen İkiz Tepeler (Twin Peaks) dizisinin jenerik müziği Falling'i hatırlıyoruzdur. Herneyse, konumuz Summer Kisses, Winter Tears ve işte sözleri ve iki video...

Summer kisses, Winter tears
That was what (s)he gave to me
Never thought that I'd travel all alone
The trail of memories

Happy hours, lonely years
But I guess I can't complain
For I still recall the Summer sun
Through all the Winter rain

The fire of love, the fire of love
Can burn from afar
And nothing can light the dark of the night
Like a falling star

Summer kisses, Winter tears
Like the stars they fade away
Leaving me to spend my lonely nights
With dreams of yesterday

Leaving me to spend my lonely nights
With dreams of yesterday
Summer kisses, Winter tears

Elvis Presley

Julee Cruise (doğadan enstanteneler eşliğinde)

Bakmakta fayda var:
Until The End Of The World Soundtrack @ amazon
.
.
.

Dünyanın en güzel dans eden adamı.

2008-04-08T02:07:00.000+03:00

Jonathan Richman ve Tommy Larkins yeni albümlerini kaydetmişler ve albümün ismi Because Her Beauty is Raw and Wild. Ama şimdililik üstte yer alan video ile idare edin eskilerden.
.
.
.

The Blue Nile

2008-02-29T21:54:00.000+02:00

Jason'dan bahsetmişken onun da çok sevdiği ve listesine aldığı İskoçyalı bir grup The Blue Nile ve tarihçesi 80lerin başına dayanıyor. Müzikleri için de 80leri kavurup savurduğunu söylersek hata etmeyiz umarım. Özellikle klavyeler, synthesizer vs kullanımı bu fikri fazlasıyla destekliyor. Grubun ilginç bir hikayesi de albüm aralarında yılların geçiyor olması. Toplamda 4 albümleri var: 1984'te yayınlanan A Walk Across the Rooftops, güzelliğinde herkesin hemfikir olduğu 1989 tarihli Hats, 1996 tarihli Peace at Last ve 2004'te yayınlanan High. Bu grubu sevmek için yine o dönemin daha "elit" kalmış benzer gruplarını seviyor olmak yeterli olabilir. Başka nedenler de bulabiliriz sevmek yada sevmemek için. Mesela Scott Walker'dan etkilenmişler desem Emre'de merak uyandırabilir fakat Bryan Ferry de benzetiliyor desem Emre şöyle bir kaşlarını çatar eminim. Kıvanç zaten seviyordur, sadece Bob Dylan kitabı yazan bir kişi değil, müzik zevki su götürmez zaten. Güneş belki sözlerini sevebilir, müziği konusunda birşey diyemeyeceğim. Baran da belki sever gibi duruyor ve fakat doktor konusunda biraz şüphelerim var. Handan ve 7 kızkardeşler de severler eminim. Ama Murat bırak şu gay müziğini diye elinin tersiyle geri iterken Everything But the Girl'e benzetiyorlar ama diyerek Rüzgar'ı tavlıyabilirim. Selin dinlerse sevecektir de Doruk yeter artık kapat şu müziği de yemek yiyelim diyebilir. Tuncay, zaten sever de, ona da Soft Cell, David Sylvian demek yeterli olacaktır. Paul Buchanan'a şapkamızın ucunu tutup hafifçe eğerek selam ediyoruz ve diğer projelerinde de başarılarının devamını diliyoruz.

[Blue Nile - Tinseltown in the rain ]

Link isteyenler için de buyursunlar adresimiz: http://hypem.com/artist/blue+nile

Çok yazıp da grup hakkında bilgiyi de grubun sadece kendisinin verdiği bir yazı oldu, artık siz de kusura bakmayacaksınız.
.
.
.

Jason Ankeny vs Emre

2008-02-29T21:33:00.000+02:00

Başlıktaki “vs” ye takılmamak lazım tabi (Engin Ardıç vs Hıncal Uluç kadar çok heyecanlı olmayacaktır çünkü) ve fakat benim vurgulamaya çalıştığım bu iki kişinin top 25 albüm listelerini karşılaştırılabildiğinde benimle çelişen kısımları. Dolayısıyla Jason Ankeny and Emre vs Blue Thunder mevzu bahistir olan biten. Nedir çelişkiler konusuna geldiğimizde Jason'un listesinden örnekler vereceğim (Emre'yi daha az tanıdığım için onun listesindeki karşılıkları bilemeyeceğim).

1. Van Morrison, Astral Weeks
12.Nick Drake, Bryter Layter
22. Love, Forever Changes
24. The Beatles, Abbey Road

Van Morrison (eminim hepiniz seviyorsunuz) ama ben sevmiyorum. Siz ben yokken kendi aranızda dinleyin eğlenenin vs. Nick Drake ve Love konusunda ise sevmiyor değilim ve fakat içimde dinlemek için yanıp, patlayıp ve de sönen volkanlar yok maalesef. The Beatles: Paul McCartney olmasa gece gündüz dinlerdim, o kadar ki geçen gün MTV'de yayınlanan bi Ringo Star şarkısı dinledim, sıradan ve alemeti farikası olamayan bi şarkı olmasına rağmen sevdim diyebilirim (Bu gece Emre The Beatles plakları ile evi inletecektir intikam için ve fekat heyhaaat onda Beatles plağı yok mu ne?). Her neyse eskiden editörlük yaptığı AMG için freelancer olarak desteğine devam eden üstad Jason'ı burada anmazsak olmazdı, biz de tribute olayını ancak böyle satır aralarında yapabiliyoruz fakat Emre meze oldu, ona yazık sadece...

I'm Not There

2008-02-28T13:53:00.001+02:00

Memleket sınırları dahilinde henüz izleme şerefine nail olamasak da, i'm not there övgüye doyamayan, hemen her festivalden/törenden cebinde yeni bir ödülle dönen bir film oldu bile. İçeriği hepimizin malumu olan filmin yakın zamanda soundtrack albümü de yayımlanmış. Albümde adı geçen kişilere bakınca neredeyse göze/kulağa yabancı gelen kimsenin olmaması güzel bir detay tabi. Şu sıralar için bildik tanıdık seslerin, alışık olduğumuz ve tekrar tekrar dinlediğimiz şarkılarına güzel bir alternatif bu Dylan coverları. Ayrıca son bikaç gündür aralıksız dinlediğim Glen Hansard & Markéta Irglová ikilisi de benim için albümün sürprizi. Çift cd olarak piyasaya sürülen albüm şöyle bir listeye sahip:

Cd-1
1- All Along The Watchtower - Eddie Vedder & The Million Dollar Bashers
2- I'm Not There - Sonic Youth
3- Goin' To Acapulco - Jim James & Calexico
4- Tombstone Blues - Richie Havens
5- Ballad Of A Thin Man - Stephen Malkmus & The Million Dollar Bashers
6- Stuck Inside Of Mobile With The Memphis Blues Again - Cat Power
7- Pressing On - John Doe
8- Fourth Time Around - Yo La Tengo
9- Dark Eyes - Iron And Wine & Calexico
10- Highway 61 Revisited - Karen O & The Million Dollar Bashers
11- One More Cup Of Coffee - Roger McGuinn & Calexico
12- The Lonesome Death Of Hattie Carroll - Mason Jennings
13- Billy 1 - Los Lobos
14- Simple Twist Of Fate - Jeff Tweedy
15- Man In The Long Black Coat - Mark Lanegan
16- Señor ( Tales Of Yankee Power ) - Willie Nelson & Calexico

Cd-2
1- As I Went Out One Morning - Mira Billotte
2- Can't Leave Her Behind - Stephen Malkmus and Lee Ranaldo
3- Ring Them Bells - Sufjan Stevens
4- Just Like A Woman - Charlotte Gainsbourg & Calexico
5- Mama You've Been On My Mind / A Fraction Of Last Thoughts On Woody Guthrie - Jack Johnson
6- I Wanna Be Your Lover - Yo La Tengo
7- You Ain't Goin' Nowhere - Glen Hansard and Markéta Irglová
8- Can you Please Crawl Out Your Window? - The Hold Steady
9- Just Like Tom Thumb's Blues - Ramblin' Jack Elliot
10- The Wicked Messenger - The Black Keys
11- Cold Irons Bound - Tom Verlaine & The Million Dollar Bashers
12- The Times They Are A Changin' - Mason Jennings
13- Maggie's Farm - Stephen Malkmus & The Million Dollar Bashers
14- When The Ship Comes In - Marcus Carl Franklin
15- Moonshiner - Bob Forrest
16- I Dreamed I Saw St. Augustine - John Doe
17- Knockin' On Heaven's Door - Antony & The Johnsons
18- I'm Not There - Bob Dylan with The Band

bir öneri yazısı

2008-02-28T06:27:00.000+02:00

11 ayın sultanı benim için temmuzdur. o ayda doğduğum için değil; en güzel mevsim yaz, en güzel yaz ayı da temmuz olduğu için. (kime göre neye göre?) ben nedense yazın kalipso, twee pop vs gibi oynak şeyler dinlemeyi severim. ancak july skies adından da anlaşılacağı gibi, herhangi bir yaz ayının herhangi bir gününün son derece dingin geçebileceğini hepimize hatırlatıyor. parlak mavi gökyüzünde birkaç beyaz bulut ve güzel bir yaz havası. Make Mine Music Records'tan çıkan The Weather Clock'u dinlemenizi öneririm. Bu kısa ve vasat blog yazısını konuyla ucundan ilgili bir şiirle kurtarmaya çalışayım...

Epilogue to Through the Looking-Glass

A boat, beneath a sunny sky,
Lingering onward dreamily
In an evening of July -

Children three that nestle near,
Eager eye and willing ear,
Pleased a simple tale to hear -

Long has paled that sunny sky:
Echoes fade and memories die:
Autumn frosts have slain July.

She still haunts me, phantomwise,
Alice moving under skies
Never seen by waking eyes.

Children yet, the tale to hear,
Eager eye and willing ear,
Lovingly shall nestle near.

In Wonderland they lie,
Dreaming as the days go by,
Dreaming as the summers die:

Ever drifting down the stream -
Lingering in the golden gleam -
Life, what is it but a dream?

.
.
.

Buzz In My Head

2008-02-22T19:27:00.000+02:00

[Buzz In My Head öncesi Dead Wareham seyirciye anons yaparken bir enstantane]

Galaxie 500'ın 1988'de konserlerinde çaldıkları fakat kaydedilip yayınlanmamış bir şarkısı. Gitarlarında Jonathan Richman havasının(Dean Wareham'ın deyimiyle "Jojo flavor") hakim olmasıyla birlikte şarkı hiç de bildiğimiz Galaxie 500 şarkılarına benzemiyor. Orta tempoda ilerleyen bu şarkıyı 2004'te Plexiefilm tarafından yayınlanan, içinde Yo La Tengo'dan James McNew tarafından yapılan ropörtajlar da içeren "Don't Let Our Youth Go Waste" DVD'sinden öğreniyoruz. Jonathan Richman coverlarından ve Today albümü çıktıktan sonra Jonathan Richman'a da elden bir kopya hediye etmelerinden bu şarkıyla Jonathan Richman için "sempatik aktivasyonlar" (tribute to Ahmet Çakar) içeren bir davranış amacıyla yapıldığını fakat grubun genel sounduyla uyuşmadığından kaydetmekten vazgeçtiklerini düşündürüyor.

marla hansen

2008-02-21T22:33:00.000+02:00

14 şubat 2008 gecesi Jens lekman’ı ve Kim Ki O’yu dinlemek üzere Babylon’daydık. Kim Ki O sahnedeyken iki-üç sıra önümüzde duran kadının Jens Lekman’ın viyolacısı olduğunu Jens Lekman ve eşlikçileri sahne aldıkları zaman öğrendim. Jens Lekman’ın viyolacısı, gözlüğü ve saç kesimiyle bir arkadaşıma çok benziyordu. İki-üç sıra önümüzdeyken de ilk görüşte o benzettiğim arkadaşım sanmıştım.

Jens Lekman’ın viyolacısının Marla Hansen olduğunu ise ilk şarkıdan sonraki takdimde öğrendim. Lekman “Marla Hansen on viola” dediği zaman istemsizce ağzımdan çıkan aa’nın ardından konserbadilerime dönüp Marla Hansen’in kendi şarkıları olduğundan falan bahsedip kısa bir süre için de olsa tipik bir Babylon gevezesine dönüştüm.

İki-üç sıra önümüzdeyken Marla Hansen’in Marla Hansen olduğunu bilseydim yanına gidip içinde İngilizce’nin melankolik deyimi ‘underrated’ geçen mütevazı bir methiye düzmeye çalışırdım herhalde. Marla Hansen’in mütevazı görünümlü şarkıları gördüğünden çok daha fazla ilgiyi hak ediyor.

Marla Hansen birçok grup ve müzisyene viyolasıyla eşlik ediyor. (Sufjan Stevens, My Brightest Diamond vs.) Wedding Day isimli ep’si ise ileride neler yapacağına dair merak uyandırmanın da ötesinde bir teminat olgunluğuna ve duruluğuna sahip. Bu ep.nin şarkılarına ulaşmak çok kolay :

http://www.lastfm.com.tr/music/Marla+Hansen

http://www.myspace.com/marlahansen

bando şefinin göbeği / gül'e mektup

2008-02-20T20:29:00.000+02:00

..they gift each other a thousand names
and take them off, take them off again
like excessive jewelry

youme knows what meyou wants
meyou knows what youme wants
and it's granted

...

ben, uzun süredir, ara ara.. einsturzende neubauten'ın bir şarkısını dinliyorum.. youme & meyou (ya da yumi ile miyu; japon aşıklar).. dinliyorum, şarkının ritminin, bay bergeld'in sesinin hipnotize edici bir hali var ama daha çok sözleri yüzünden.. epey ortalıkta dolandım, sağa sola anlattım, böyle bir şarkı var biliyor musunuz, sözleri bir değişik.. nasıl anlatmalı, -bensen ile senben birbirlerini çok iyi tanıyorlar, biliyorlar, bu hal onlara 'bahşedilmiş' bir hal, önce birbirlerine binlerce isim takıyorlar -aşıklar ya, o yüzden bu isimler aşk sözcükleri olabilir,- ama daha sonra tüm bu isimleri geri alıyorlar, aşırıya kaçılmış mücevherler gibi. birbirlerini o kadar iyi tanıyorlar ki, otel odasının anahtarı hangisi diye ucuna püskül takmak gerekmiyor,..

..[they defend each other against the past
if the future isn't bright at least it's colorful
so burn the ship come spring]
they fail, fail and try again fall off a cliff, succeed, and fall, fall again they have proven quite effectively that bumblebees indeed can fly against the field's authority..

işte ben böyle kıvranırken, birisi -gözleri parlak görüşü keskin birisi- bu sözlerin ona tanıdık geldiğini söyledi.. hatırlayamadı ama bir hafta geçince metin de biryerlerde ortaya çıktı..

bir rilke şiiri. şiirden bir alıntı;

"Bulmuşlardır ya birbirlerini, birbirlerine yeni bir cins olmak için. Birbirlerine yüzlerce ad vereceklerdir ve yeniden alacaklardır birbirlerinden, yavaşça, bir küpe çıkarır gibi."

o zaman şarkı, benim için de duruldu. nasıl demeli, işte, bir ferahlık.. sonra -bu sefer keyfen- şiirin alıntılandığı yer de ortaya çıktı- cansever'in bir oyun/şiir'i..

içinde de şöyle bir kısım var.. filmin sonunda şok edici bir şey olmayan, sade hayattaki gibi, günü geçirmek için, hiçbir şeyin değişmediği..

"İşte o genç ve güzel kız bir sabah kalkıyor ve intihar etmeye karar veriyor. Giyinip süsleniyor üstelik. İlaç dolabından iki tüp nembutal alıp masanın üstüne boşaltıyor. Tam o sırada bir bando-mızıka takımı geçiyor kapının önünden. Genç kız içgüdüsel bir hareketle pencereye koşuyor. Gözü bando şefinin göbeğine takılıyor nedense. Çılgınlar gibi gülmeye başlıyor. Sonra da.. masanın üstündeki nembutal tabletlerini avuçlayıp konfetiler gibi savuruveriyor pencereden."

..

but they don't use the word
once dropped it might break.

ode to beckett

2008-02-12T05:17:00.000+02:00

Into this furnace I ask you now to venture
You whom I cannot betray

Hayatsızlık baki elbet de .Nefes aldığı bu limandan kıyıya tutunmak
için ne yapsın ; kendinin kılacak bir tutam hayat ararken tıkanıp
kalıveren cenaze bekçisi ? Yahut artık dizleri tutmaz olmuş , bir
umut sırtına yuvalanmış kargalarla bir koşmaya çalışan bakışsız çocuk
Ey bu satırların yazarı..
Hepsi bir vakitler okudu bu kitabı . Öyle de sevdiler ki hem .Yeni
doğan her günü o sayfalara sarıp kutsayacaklardı.. Sayfalara eğilip..
onlarla kıvrılacaklardı

- Peki ne oldu ?

Olmadı heyhat..Mürekkep kurumadan yuttu gözleri..
O vakit hep bir ağızdan söylediler

- et de longs corbillards, sans tambours ni musique,
defilent lentement dans mon ame, l'espoir,
vaincu, pleure, et l'angoisse atroce, despotique,
sur mon crane incline plante son drapeau noir

Bir arkadaşı şöyle dedi laf arasında

- Kadavra odasında fişlenmiş harf yığınlarından
en kesilmeye hazır olanı seçmektir konuşmak dedikleri.

Hayatsızlık baki idi : hepsi bir vakitler okudular bu kitabı.
Ne ki içlerinde en düşkün olanı hep aynı sesleri duyuyordu :

By solemn vision and bright silver dream
His infancy was nurtured. Every sight
And sound from the vast earth and ambient air
Sent to his heart its choicest impulses.
The fountains of divine philosophy
Fled not his thirsting lips, and all of great,
Or good, or lovely, which the sacred past
In truth or fable consecrates, he felt
And knew

Neler Oluyor Hayatta?

2008-02-09T10:37:00.000+02:00

Bazı çıkan yada çıkacak olan yeni albüm haberleri:

Nada Surf - Lucky (Barsuk)
American Music Club - The Golden Age (Merge)
Radar Bros. - Auditorium (Merge)
Ida - Lovers Prayers (Polyvinyl)
Dead Meadow - Old Growth (Matador)
Stephen Malkmus & The Jicks - Real Emotional Trash (Matador)
British Sea Power - Do You Like Rock Music? (Rough Trade)
cat Power - Jukebox (Matador)

ya en başta ya en sonda

2008-02-08T22:17:00.000+02:00

geldim, durdum ve dedim ki: ben neden geldim ve durdum? kimi zaman durmak iyi gelirdi, sonra sıkılırdım ama iyi gelirdi işte.

- sabah güneşinden gün batana kadar, oturduğu bankta gemileri izleyen bir adamın hikayesini anımsadım sonra... Yanlış hatırlamıyorsam eğer; körfezde... Öylesine vakit geçirmenin, tamam hatta, aylaklık yapmanın iyiliğini anlatan bir hikayeydi... 200 millik bir aylaklıktı bahsi geçen.

... sonra, nick'ler alırız kendimize. 'katiyetle muğlak', mesela. benim kendime uygun gördüğüm bu. Aman, aman n'olur gereksiz açıklamalar yapmam gerekmesin.

- tavana gözlerini dikip de uykuyu bekleyen adamın hikayesini de düşündüm. Onun tembel olduğunu düşünenleri aptal buluyordu bu adam. Pencerenin önünde oturup sokağa bakması bile, dünyada olup bitenler hakkında bir fikri olmasına yeterliydi, geri kalan zamandaysa uyumaktan daha iyi ne olabilirdi ki zaten...

... sonra, yazdığı her kelimeden para kazanan; kirayı, faturaları ne bileyim işte rutin giderleri ödeyen, bıkmadan usanmadan yazan ama yazarken ne dediği hakkında tek bir fikri bile olmayan biri, daha fazla neden yazmak isterdi ki?

fikrim yok. alışmaya çalışıyorum tekrar. aman ne iyi...

Bir gün, bugün ve her gün

2008-02-05T01:35:00.000+02:00

Her gün yeni bir güne uyanıyorum(uyanıyoruz). Hep aynı güne. Hep aynı "Acaba bugün neyi başarmayacağım?". Zaman neden savaştığını bilmeden toprakta sürünen askerler misali geçiyor. Huyunu değiştirmeden, sürekli bel altına çalışıyor. Çok sıradan bir gün aslında, yapılması en muhtemel şey ağaçları izlerken zamana teslim olmak. Onlarla beraber yavaş yavaş çürümek. Akıntıya karşı durmak olabildiğince zor. Şehrin kaldırımları soğuk ve kaygan. Uzaklaşamıyoruz. Uzaklara sürmek çok "uzak" bir ihtimal. İçimi kaplayan boşluk duygusu bir o kadar rahat aslında. Çaba harcamak oldukça anlamsız. Sosyalleşebilmek ise imkansıza yakın. "Dışarda" neredeyse herkes komik davranıyor, garip davranıyor hatta. Herkes olmadığı birşeyi, yaşama ve gerçekleştirme çabalarında. Oysa tüketilen hep aynı hayatlar ve yalanlar. Patronlar ne isterse onu yaşamak zorunda herkes, ne isterse onu tüketmek zorunda. Basit olarak ne isterse "o" olmak zorunda veya en azından bu konuda çabalamak sorumluluğu içerisinde. Yeni bir şeye tahammül yok, yeniden üretime mahal yok. Sadece seri üretim. Kaynaklar tükenince ise lütfen sıradakini alalım. Evet, biz çoktan teslim olduk. Haksızlık ediyorum belki, en azından ben teslim oldum. Bugün neyi yanlış yaptım sorusuna bir cevap daha ekleyebilirim. Bu yazıyı yazdım. En azından bugün bununla yetinmek lazım. Önümüz açık ne de olsa. Bol şans...

Corrina Repp : The Absent And The Distant

2008-01-12T23:11:00.000+02:00

Dış kaynaklı blogları ve bazı kalbur üstü dergileri takip edenler bir süredir bileceklerdir. Mevzu bahis kızımız çok yetenekli bir kızımız ve yürekleri burkan bir ses ve müziğe sahip. Sanırım onun için verilebilecek en önemli referans plakcısı Mark Kozelek olacaktır. Zaten Red House Painters, Sun Kil Moon paralelinde geziniyor bu albümde biraz. Özellikle All, I'll Walk You Out öne çıkan parçalar. Albüm Mark Kozalek'in Caldo Verde Records'undan çıkmış. Bu arada Caldo Verde Records cephesindeki diğer gelişmeler de 1 Nisanda yeni Sun Kil Moon - April ve Mark Kozelek - Nights od Passed Over albümleri ve 18 Martta da, ilk defa duyudum, Low yan projesi denilebilecek Retribution Gospel Choir'in albümlerinin yayınlanacak olması.

Corrina Repp

Sun Kil Moon - Moorestown

Retribution Gospel Choir

The Pink Door Günleri

2008-01-07T23:23:00.002+02:00

Doktorla the Pink Door'da burbonu fazla kaçırdığımız bir gündü, doktor hatırlamıyor, aslında ben de pek hatırlamıyorum, aklımda kalan sadece Stephin Merritt'in sesi, hani yazın plajda yürürken dinlesen yadırgamayacağın, aynı şarkıyı karlı bir havada sokakta yürürken dinlesen bir noel arifesinde yine yadırgamayacağın şarkıların sahibi adamın sesi. Ne diyordum? Evet Molina'nın bir tokat gibi yüzüme çarpan " You’ll have friends who won’t come home" sözleriyle kendime geldiğimde hava sabah olmaya yüz tutmuş aydınlanırken, evime girip, hiç sevmediğim halde, sırf Tom'un hatrına, bir fincan kahve alıp elime, camın önüne oturup, Saman'ı kucağıma alıp usulca sevmeye başladım. Neden sonra kapı çaldı, günlerden Pazar, saat sabahın altısı ve mevsimlerden ayaz. Kapıcı, o saatte nerden bulduysa, Pazar gazetesi getirmiş. Şimdi yanımda olsa, bu gazeteyi alır ve bir kelime bile okumazdık diye düşündüm bir an. Ben düşünüyorum, sen gidebilirsin Ahmet Efendi, ben müsadenle düşünmeye devam edicem. Haaaa, giderken şu külleri alıver ve uçakla denizin üstünde bi saçıver Ahmet Efendi. Seni çok sevdim Ahmet Efendi, sana samimi bir şekilde Aaamet desem kızmazsın değil mi? Bak Aaamet, o zamanlar biraz gençtim, yani hem gençtim hem de biraz burnumu sürtmüştüm. Bak sana bişey diyeyim Aaamet efendi aklıma gelmişken, iyi bi yazar "sonra" kelimesini kullanmaz, küçük insanların büyük olayları anlatırken zaman kazandıran bir hilesidir "sonra". Yok canıııııım, ben değil o söylüyor, ben kitap okumayı bırakalı altı yıl oluyor, pek ilgili değilim artık. Neyse, ne diyordum? Hah, tamam, hatırladım, sana birşey soracam; Sen hiç karını en iyi arkadaşıyla aldattın mı? Ahahahah, yok yok benimkisi beyhude bir çaba, bir şarkıya gönderme yapmaya çalışıyorum. Tamam Aaaahmet efendi, pardon bir adet a fazla oldu, neyse, siz gidebilirsiniz isterseniz, Saman da üşüdü zaten, üşüyünce genelde ishal olur. İnanın onun ishal olmasını istemezdiniz. Ortaokulda Fen Bilgisi hocasından yediğim tokatları bile tercih ederim o koku ve kirliliğe katlanmaktansa. Gerçekten söylüyorum, hayatımdaki en kötü hatıradır. Gay olduğumu o zamanlar yeni keşfetmiştim ve kafam karışıktı, günlerden Perşembe mevsimlerden yine ayazdı, hatta biraz entel olsam, üzerimde de yalnızlığın kokusu derdim, ahh ama ben okumayı altı sene önce bırakmıştım bayım. Ne yapabilirim ki, elimden ne gelir ki o adımı sayıkladığında... Neyse Aaahmet Efendi siz gidin. Ben, Saman, karşı penceredeki komşunun kızı ve bardakta gelişen bakteriyel yaşam formu okey oynayacağız. Yok canım, kafamda kuruyorum sadece, hayali arkadaşlarım var benim, yalnızlıkla nasıl başedebilirim diye düşündüm çok, nihayetinde hayali arkadaşlar edindim. Yalnız bir çocukluk yaşadım, tek arkadaşım kitaplardı... Ne, oha diyorum Perihan Maaaaaden edasıyla, evet evet, Elif Şafaaan sözleri bunlar, hiç sevmem kendisini ama, açıkcası şaşırdım onu tanımana, hayır gayet demokrat bir insanım ve insanlar arasında ayrımcılık yapmayı çok seviyorum. Çelişki benim göbek adım, bayım. Çelişiyorum öyleyse varım. Çelişkisel dışavurumculuk akımının en sünepe üyesiyim, ama şunu söyleyebilirim ki bayım, biraz param olsa en kralı ben olurdum. Aklıma gelmişken en sevdiğim çelişkilerden biri Damon & Naomi hakkındadır. Sırf "More Sad Hits"in hatrına dinliyorum hala. Onları seviyormuş simulasyonu yapıyorum. Neden mi? Hani adlarının aslında daha çok Magnetophone olduğu ve daha fazla Galaxie 500 tınladıkları dönem canım. Aslında sevip sevmediğimi bilmiyorum. Ahhh bayım, bu soruya cevap verebilsem geceleri ne kadar rahat uyurdum bilemezsiniz. İnanın bana sizinle daha fazla konuşmak isterdim ve fakat içimdeki Dean Warehamvari kaçma isteği ağır basıyor. İsterseniz siz gidin artık, hem doktoru nerede bıraktım hatırlayamıyorum, onu aramaya gideceğim, aaaaaaaaaaaahhhhhhh şimdi farkettim, o da hayali arkadaşlarımdan biriydi. Sanırım çok yalnızım Kaptan.

Cinnamon Girl; Neil Young'ın Dünyasına Kısa Bir Yolculuk

2008-01-05T20:17:00.000+02:00

Entel dantel bir başlık oldu farkındayım ama bu albümden bahsederken yerinde oldu sanırım. 14 Şubat'ta çıkarılacağı duyurulan bu albümde Tanya Donelly, Britta Phillips, Kristin Hersh, The Watson Twins gibi isimler tarafından yeniden yorumlanmış şarkılardan oluşuyor. Tonlarca Neil Young "cover"ı bulmak mümkün fakat Neil Young'ın şarkılarının güzelliği yanında nev'i şahsına münhasır güzel seslerin olması albümü ayrıca ilgi çekici kılıyor (Britta'nın sesi fazlasıyla baştan çıkarıcı). Başta Tanya Donelly ve Kristin Hersh (kesinlikle geçmişlerini torpil olarak kullanmıyorum) olmak üzere kulaklarımızın pasını silmeye aday bir albüm. Çeşitli paylaşım
ortamlarında bazı şarkılara ulaşılabilir sanırım ama albümden bir adet "hardcopy" elde edinmekte fayda var naçizane müzik arşivlerimiz için.

Nefret içermeyen yazılar da yazabiliyorum, evet.
.
.
.

Bu albüme not veriyorum: 7.8

2007-12-29T03:16:00.000+02:00

Malum olduğu üzere çeşitli müzik bilgi kaynaklarında (erkek gibi itiraf edeyim; hedefimdeki kaynak pitchforkmedia) albüm tanıtımlarında dikkatimi(zi?) çeken bir nokta var. Albüm notlandırma/derecelendirme/rating/herneyse! Bu konu başlı başına ciddi bir sorun olmasına karşın 5 yıldız üzerinden verilen notlar (kesir değil tamsayı olacak) bir yere kadar mantıklı olmakla birlikte 5/10 üzerinden verilen kesirli yada 100 üzerinden küsüratlı notlar bende baya bir cansıkıcı hava yaratıyor. Bu noktada ister istemez, "Sevgili Romalılar" diye seslenip, "bir albümün değerlendirmesinde 7.8 ile 7.7 arasındaki o farkı(?) anlayabilecek derecede ne kadar da yüce insanlarsınız" demek istiyorum.

Aslında bu noktada kafama takılan soru şu: Albüm eleştirmeninin görevi ve sınırları nelerdir?

Albümdeki şarkılardan bahsetmek (enstrüman zenginliği, vokal tekniği, harmoni...)?
Albüm bütünlüğü ve sürükleyiciliğinden bahsetmek?
İçeriği ve içeriğin sunuluşunu eleştirmek?
Dinleyiciye albümü dinlemesi/alması konusunda bilgi vermek?

Gayet tabii ki bu maddeler çoğaltılabilir ve çeşitlenebilir. Fakat tüm bunları özetleme çabası ile nümerik bir ifade kullanmak ne kadar pragmatiktir? Kolaya kaçıp çok iyi, iyi, orta, meraklısına, kötü gibi ifadeler kullanmak daha uygun değil mi? Albüm hakkında daha ikna edici bir yaklaşım sunmuyor mu? 7.8 ile 8.1 not almış iki albüm arasından seçimi neye göre yapacağım? Hali hazırda klasikleşmiş albümlere 10.0 vermek iyi güzel de yeni çıkan ve klasik olmaya aday bir albüme not verilirken neden acımasızca davranılıyor. Bir albüme kötü not vermek iyi bir eleştirmen havası mı yaratmaktadır, yada bonkör davranıp çok not vermek?

Bir diğer konu da başıma patlar korkusuyla not vermekten çekinmek. Mesela; aramızda kaçımız bir Seren Alpsan olabiliriz de böyle bir rahatlıkla hareket edebiliriz? O kadar bilgili ve ilgilimiyiz. Birşeylerin hırsızıyız da çaktırmıyor muyuz? Elbetteki albüm eleştirmeni illa not vermek zorunda demiyorum. Bir albüm tanıtımında/eleştirisinde okumak istediğim; tamamıyla albümün içeriği, varsa önceki albümlerle bağlantısı/farkı, sahibinin kariyerindeki olası yeri vb bilgilerdir. Fakat albümü anlatma görevini üstlenen(?) eleştirmen, işinin verdiği zorunluluk gereği albümü anlatırken otobiyografik öğelerden uzak kalamıyor; sabah süt alırken yaşadığı olayın üzerine bilmem ne olmuş da, albüm hayatını değiştirmiş de, hayatının o anına soundtrack olmuş da vs. vs. vs. Hikaye yazma işini Orhan Pamuk'a bırakalım o yapsın. Belki de dünyanın en fazla öznel olan şeylerinden biri olan müzik zevki konusunda bu kadar kasmak neden? Neden bu kadar bunun esiri oluyorum/oluyoruz? Eski Stüdyo İmge dergilerinde, Seren Alpsan'ın Cool'unda, Rock Dergisinin bazı sayılarında ve nihayetinde Roll'da gördüğümüz o bir çok güzel yazıları neden daha sık göremiyoruz? İnternetle birlikte muazzam kaynaklara erişelebilmesiyle orospu olan bilgi artık kimsenin tekelinde değil, bunu gayet iyi anlamış durumdayım fakat bilginin sunumunda farklılık/özgünlük aramak ve bunu talep etmek gerekmiyor mu? Tüm bu soruların cevabı az sonra diyemiyorum, zira beyhude bir meşgale gibi görünüyor. Düşünüyorum, öyleyse depresyondayım!

Bu yazıya 10 üzerinden 3.7 veriyorum.

Uykusuzluk mu dediniz ?

2007-12-27T12:32:00.000+02:00

Malum kalender mecmuamızda bir Alman korkusudur gidiyor. Bu konuya el atmadan olmayacak. Nazilerin ideolojisine Nietzsche gibi kurban gitmekten kurtulamayan ( yahut bu ideolojiye çanak tutan mı demeli ? ) Wagner 'den bir 100 küsür sene öncelere gideceğiz ( dikkat! De Lorean akı kapasitörü çalışır durumda ..)

Doğru okudunuz..Sizlere 2007 yılının en iyilerinden yahut 2008 i sarsacak isimlerden bahsetmeyeceğim..Zira umrumda değiller! ( yine de arada bir onlardan bahsetmeyeceğim anlamına gelmiyor , canım isterse onlardan da bahsedebilirim )

1740'lar : Goldberg Varyasyonları yahut Kont Kaiserling'in Uykusuzluk Sorunsalı

Rivayet odur ki Johann Sebastian Bach bu eseri Rusya'nın Saksonya elçisi Kont Kaiserling in uykusuzluğuna derman olmak için sipariş üzerine bestelemiştir. Sanat sanat içindir çığlıkları kulağımda yankılanirken bir ek bilgi de Johann Gottlieb Goldberg Kont Kaiserling'in evinde ikamet edip , uykusuz gecelerinde bir tutam uyku bulması için geceler boyu klavsen çalarak mesai yapan bir arkadaştan başkası değildir.. Bach eseri besteler Goldberg de çalar.. Bu hikayenin sonu mutlu mu bitmiş bilinmez , lakin bilinen Goldberg Varyasyonlarının 1955 deki kaydının Glenn Gould'un ses getiren ilk yorumu olduğudur.. Yine Glenn Gould'un 1981'deki ikinci kaydına dek de eserin varolan en etkleyici yorumu olarak kalacaktır..

Peki Glenn Gould Niçin Yeniden Kaydetmişti ?

İşte bu 30 varyasyon açılış ve kapanış aryaları da dahil dinlemeye doyulmasa da aralarından ikisi gönül teline dokunur , dokunur da bırakmaz.. Bunlar kanımca 21 ve 25. varyasyonlardır ..21. varyasyon hakkında pek bir şey söyleyen olmasa da 25.cisi Wanda Landowska'ya göre " siyah inci" dir.. Siyahtır çünkü hüzünlüdür sevgili okuyucu.. Bir de güzel , ince'dir .. İnci'dir..Ama yetim kalan 21. varyasyon da aynı sözcüklerle tanımlanmalıdır ..

Son söz olarak iki varyasyon da dikkatli dinlenirse Brandenburg Konçertosu'yla son uykusuna dalan Nick Drake in incelikli hüznü bile bulunur...

1955'deki kayıt :

Glenn Gould - Variatio 21. Canone alla Settima. a 1 Clav.
Glenn Gould - Variatio 25. a 2 Clav.

1981'deki kayıt :

Glenn Gould - Variatio 21. Canone alla Settima. a 1 Clav.
Glenn Gould - Variatio 25. a 2 Clav.

+müzik

2007-12-22T15:22:00.000+02:00

Kolaya kaçıp girişimi bana atılan topu tutaraktan yapıyorum. Ben Freischwimmer'i beğendim, evet. Hatta bunu yazarken de bile, Güneş'e "ama bence güzeldi film" dediğim zaman hafif tedirgin ve ürkek "hıııı?" diyişi canlanıyo gözümde. Ama yok, kimseye "al sana ders olsun benim de kulaklarım az duyuyo zaten ne var yani biraz da sen ezil" diyerek gırtlağına ekler tıkıcak değilim. Filmle ilgili gerekli bilgiler zaten verilmiş, şuna değineyim ben, o çılgın müzik öğretmeninin debussy yorumu ve bikaç koro çalışması sahnesi dışında, filmde müzik hiç yoktu neredeyse. Burdan aklım Dogma filmlerine gitti benim (bu akımdan hazzetmediğim için sürekli yericeğimi bile bile yazmaya koyulucam şimdi). Hani malum manifestoda bir maddede der ki filmlerde müzik kullanmamalı. Bu manifestoyu ortaya atan düdük Trier'e göre her şey doğal olmalı, ışık doğal ışık, filtre yok, o yok bu yok, dış ses olarak ortam sesinin dışında ayrıca hiç bir ses, enstrüman ya da müzik yok. Zoraki izlediğim birkaç Dogma filminden sahneler canlanıyo gözümde. Aklıma ilk gelenler sürekli seyircinin gözüne gözüne sokulan devamlılık hataları (ki Dogma'ya gör e bu hata değil, önemsenmemesi gerekilen bir durumdur), dış çekimlerde kamera arkasında boom tutan garibanın kendisi ve koca boom'uyla beraber kadraja girip çıkıvermesi falan filan... Sonrasında, müzik nasıl değiştiriyomuş filmi/sahneyi hakkaten gerekli miymiş de ben bu kadar çemkirmişim, muhakemesini yapabilmek için müziğiyle hatırladığım görüntüleri geçiriyorum kafamdan. İlk aklıma gelenler;

Permanent Vacation'da baş karakterimiz Allie'nin, pikabında tıngırdattığı Earl Bostic kaydı eşliğinde dans edişi.
Arizona Dream denilen rüya gibi filmdeki intihar sahnesinde, fonda (yeah henri fonda) çalan Goran Bregoviç - Death parçası.
Vozvrashcheniye'nin sonunda cast akarken çalan ve ara tara bir türlü bulamadığım parça. (söylemezsem olmaz, bu filmde duyulan bütün müzikler harikadır)

Şimdi doğallık bunlarla bozuldu mu? Bozuldu bozulmadı orası başka bir konu, ama şu var, seyirciye duyguyu geçirmede kullanılan en etkili yöntem kabul edilen müzik, buralarda devreye girdi ve sahneyi beynimize kendisiyle birlikte kazıdı. Kötü mü oldu, hayır. Olmazsa olmaz mıydı? Bence ona da hayır.

Bir de zaten konusuyla müziği bütünleştirmiş olanlar var, tadından yenmeyenler; Nick Hornby'nin aynı adlı romanından uyarlama High Fidelity ve Türkçe'ye "Dostlar Arasında" olarak çevrilen Mutual Appreciation. Her iki filmde de baş karekterlerin derdi müzikle uğraşmak, bi şekilde bunun ucundan tutabilmek. Karman çorman bir yazı eşliğinde çaktırmadan beğendiğim filmleri de sıralamış olayım zorlama müzik ilintilemelerimle...

Son olarak, bir de bunların Theme'leriyle ya da içinde çalan herhangi bir parçayla artık özdeşleşmiş olanları da mevcut şüphesiz. Zilyon tane de sayılabilir burda şimdi. Bir örnek vereyim hemen, daha geçen gün Emre'yle yaptığımız Easy Rider muhabbetinde adını zikrettiğimiz 'Born to be Wild' bunlara bir örnek işte... Ama Emre sadece o şarkısını değil de filmde geçen bütün şarkıları zaten biliyomuş filmi daha izlememiş olmasına rağmen :p bu da gerekli/gereksiz bir bilgi olarak kalsın burda ...

çifte yazı

2007-12-21T19:56:00.000+02:00

Last fm hesabımda top artists overall listemde şu an itibariyle ilk iki sıraya yerleşmiş Beach House’un da Damon ve Naomi’nin de birer çift olmaları bir tesadüf mü? Üstelik yaptıkları müzik de ne kadar birbirine benziyor, inanmazsanız işte last fm tag’ları, bunlar beach house’un: dream pop dreamy electronic indie indie pop lo-fi pop seen live. Bunlar da damon’la naomi’ninkiler: alternative dream pop folk indie indie pop pop seen live shoegaze . “Bu aralar en çok ne tür müzik dinliyorsun?” diye soran olursa kapı gibi cevabım var: “Bu aralar en çok dreamy indie pop yapan çiftleri dinliyorum.”

Çift etiketini çifter çifter yapıştırıyorum gerçi ama (Damon’la Naomi’nin her anlamda çift olduğunu biliyorum da) Beach House’dan emin değilim. Sarmaş dolaş, öpüşen falan bir fotoğraflarına rastlamadım ve sayısal değer ifade eden değil de öbür çift etiketini yapıştırma konusunda ihtiyatlı davranıyorum. Zira geçenlerde Fiery Furnaces isimli gene bir kadından ve de bir erkekten müteşekkil grubun fotoğrafını görüp de “Ne de birbirlerine benziyorlar, pek yakışmışlar” diye içimden geçirmiştim ama çok geçmeden ‘Hayır dur! Onlar kardeş’ bilgisine eriştim.

Bu arada Beach House, Beach House diyip durduklarım işte bunlar:

Cinsel ayrımcı bir üslupla grubu takdim edeyim: soldaki saçı saçına karışmış zibidinin adı Alex Scally, sağdaki su perisinin adı ise Victoria Legrand . Victoria Legrand, Michel Legrand'ın yeğeniymiş. Michel Legrand neci diye sorarsanız last fm tag'leri composer easy listening francais french instrumental jazz lounge soundtrack der; benim aklıma ilk gelense Godard'ın Band a Part'ında o müthiş dans sahnesindeki müthiş müziğin ona ait oluşudur.

Last fm’de top artists overall listemin bir numarasındaki grubun müziğine dair yorumda bulunmak müzik eleştirmenliği etiğine ters düşeceği için methiye düzmeye hiç başlamıyorum ve grubun iki albümü olduğu ve “Peki hangisi daha güzel?” sorusuna şahsen öyle kolay kolay cevap veremeyeceğim bilgileriyle bu bahsi kapıyorum. ( ‘Lastfm den tag’leri kopyala, listemde şimdi ilk sırada bahanesiyle müziklerine dair bir çift kelam etmeye zahmet etme, hangi albümleri güzel diye sorsalar cevap vereme, seninki de iş’ diye serzenişte bulunanınız yoktur herhalde çünkü anlamışsınızdır zaten, amacım sırasıyla şöyle: ukala eleştirmen ayakları yapıp da Beach House’un müziğine etiket yapıştırma zevzekliğine girişmek yerine grubun dinleyici kitlesinin etiket yapıştırma çabasından muhabir edasıyla bir demet sunmak, beğendiğim gruba dair bir gizem yaratıp sizde ‘neyin nesiymiş bu Beach House’ merakı uyandırmak ve albümleri arasında kalite açısından pek fark olmadığını belirtmek. )

Hazır çiftlerden bahsediyorken geçenlerde Bant dergisinin organizasyonu olan Damon ve Naomi konserini de anmak istiyorum. Ayrı bir yazı yazmak yerine bu yazının sonuna iliştiriyorum ki baragan da kafayı çiftlerle bozmuş demesinler; gerçi bunun için geç kaldım sanırım.

Damon ve Naomi’nin bu ülkemize ikinci teşrifleriydi. İlk konsere gidememenin üzüntüsünü daha üzerimden atamamıştım bile.
Konser mekanı Arka Oda, küçüklüğüne, akustik uygunsuzluğuna ve karşı diye tabir edilen tarafın Kadıköy diye tabir edilen antipatik muhitinde konumlanışına rağmen bende olumlu hisler uyandırmayı başardı. Banyo kadar yere tıkışıp da müzik dinlemeye çalışmanın doğurduğu samimi atmosferden bahsediyorum. Bu mekanda daha önce Tara Jane O’neil konserini izlemiştim ve iki konser de hoş anılar olarak kişisel tarihimdeki yerlerini aldılar.

‘İyi hoş da lastfm ne ,tag ne demek?’ diyen ve bu satıra kadar gelen var mı, merak ediyorum.

ich gehen ins kino und konsert gegangen

2007-12-21T03:00:00.000+02:00

Buraya müzikle ilgili bir şey yazmam bekleniyor sanırsam, yazacağım yazı da çok alakasız bir içeriğe sahip değil zaten. Amma velakin konuya alakasız bir yerden girip müzikle bağlayacağım. Dün –19 aralık- bütün bir gün Alman korkusuyla gezdik. Evet. Öyle böyle değil; görmeyen gözlerle geçirdiğim (eyes under water) 110 dakikanın ertesinde gece eve geldiğimde Martin Wegner’in gözlüksüz halinin Wagner’e benzediğini, sonrasında dehşet içinde Wagner’in de Alman olduğunu, Badehane’deki garsonun patatizi masaya koymaya çalışırken aufwiedersehen dediğini, akşam Piano Magic konserinde Sinem’in uyarısıyla fark ettiğim bas gitaristin kolundaki aynstürzende noybağten logosu, her şey, evet her şey tek bir komplo teorisine işaret ediyordu: Baran ikinci filmini çekebilmek için nokya yarışmasını kazanabilecek mi? Tüm soruların ve cevapların odaklandığı bu çetrefilli noktada, fonda (henry fonda?) erkin koray’dan arap saçı çalarken, bu Alman korkusunu üzerimden nasıl atacağımı düşünüyordum.

Efendimin a’sı, filmin orijinal adı Freischwimmer (serbest-yüzücü?), ingilizce ismi Head Under Water, türkçe ismi de Sudaki Kan. Bu ne yahu? Lost in Translation eplikeyşını yüklenmiş gibiy. Bundan sonra bir filmin ismi eskimoca da olsa orijinaliyle ezberlerim arkadaş.
Şimdi, izlememiş olanlara kısaca bir özet geçmeli; sinema-tarih festivalinin sitesinde filmle ilgili şöyle bir girizgah var, “15 yaşındaki gramer okulu öğrencisi Rico Bartsch bir kaybedendir. Rico, ne kızlar ne de spor konusunda başarılıdır. Duyma yetisindeki kayıp, Rico’yu kendi özel dünyasını kurmaya itmiştir. Bir gün Rico’nun sınıf arkadaşı Robert Greiner, yediği pastadan zehirlenerek ölür. Öğretmenleri tarafından olduğu kadar Greiner tarafından da itilip kakılan Rico, sınıf arkadaşının ölümüne üzülmez. Fakat asıl hedefin Greiner değil Rico olduğu ortaya çıkınca genç Rico sınıfın ilgi odağı olur. Kim Rico’yu öldürmek istemiş olabilir?”

Burda Rico’yu tam tarif edememişler, ben görmüş birisi olarak sizinle paylaşayım. Rico bahsedildiği gibi bir kaybedendir. Ama bizim okullarda/liselerde walkman’le okul koridorlarında ordan oraya volta atıp, kızların kendisini kestiğini düşünen gençten daha vahim. Ancak öyle de biri ki, serbest yüzüşe çok meraklı. Kafka Lisesi’nde (Rico’nun okulunun ismi) herkes mayolarla geziyor zaten, 20 metreyi su altından yüzemeyen herkesi kaybeden ilan ediyorlar. O yüzden Rico da boş bulduğu her vakit çekiyor altına slip mayoyu, gece yarıları bile, okulun yüzme havuzunda alıyor soluğu. Buraya kadar her şey normal gözüküyor(?).

Sitede nasıl devam ediyorlar anlatmaya, bakalım: “Robert Greiner’in ölümünden sonra Rico Almanca öğretmeni Martin Wegner’in desteğini almaya çalışır. Rico gibi Wegner de öğrencileri ve iş arkadaşları tarafından itilip kakıldığını hissetmektedir. İki duygudaş birbirlerine tutunmuşlardır. Fakat öğretmen ve öğrenci arasında ortak olan başka bir nokta daha vardır: her ikisi de maketler yapmaktan hoşlanmaktadır. Rico için maketler hayatın kendisi gibidir ve her şekilde iyi bir maket bebek kötü bir insana yeğdir. Ne var ki Martin Wegner Rico’ya okuldaki sınıfından bir kızın gerçek boyutlarda bir maketini yapmasını önerdiğinde Rico, Wegner’in kişiliğinde yanlış birşeyler olduğunun farkına varır.”

Robert Greiner, okulun piçi; Regine diye süper dejenere bi hatun bunun sevgilisi, Rico da Regine’yi seviyor bir yandan. Rico’nun etrafta slip mayoyla gezen beden/yüzme öğretmeni de aynı zamanda annesinin sevgilisi. Rico bir yandan 20 metre yüzemediği için, bir yandan da annesini kaptırdığı için yüzme öğretmenine/annesinin sevgilisine kızgın.(rico’nun babası ölmüş)

Herneyseeeğ, Rico denildiği gibi maket yapıyor, öğretmeni Martin bunu saray gibi evinin arka bahçesinde gizli bir atölyeye götürüp ordaki maket bebekleri gösteriyor. Sonra Martin bu arkadaşa maket yapalım diyor ve Rico’nun yapmak istediği maket bebek, Regine oluyor. Şimdi Martin Rico’ya böyle bir öneriyle geldi diye, Wegner’in kişiliğinde yanlış bir şeyler olduğunun farkına varıyormuş. Ba ba ba ba. Rico’nun kişiliğinde yanlış bir şeyler olduğunun farkına varan da izleyici. Martin’e ulan ne psikopat adammış ha derken, Rico’ya söyleyecek sıfat bulamıyoruz. Çünkü Rico önüne gelene ekler yediriyor. İçine de zehir koyuyor. Eklerden tisskindik valla.
Benim filmden anladığım, insanların çok mutlu mesut hayatları varmış gibi gözükebilir ancak onlar gerçekte birbirlerine zehirli ekler yediriyor da olabilir, mesajıydı. Bu bilgi hayatta işallah işime yarar. Yine de filmi çok yermek istemiyorum, zira sinem beğenmiş :b kendisinden benim hipotezlerimi çürütecek yorumlarını bekliyorum ayriyeten..

Şimdi bunu 19 aralık akşamındaki piano magic konserine bağlamak istiyorum. Film çıkışı babilona doğru ilerledik. Konser akşamı bilet almak gibi bir gaflette bulunduk. Neyseki son biletleri alabildik. sinsi sımayli yüz ifadesiyle önlere doğru kaydık. Glen johnson’ı ben hakan kurşuna benzettim suratman. Şimdi baktım da pek benzemiyormuş. Uzun zamandan beri konsere gitmemiştim ben, en son antoniye gitmiştik sanırım. Ondan sonra ne devendrayı ne de başkasını görebildim. Devendradan başka da izlemeyi çok istediğim bir şey yoktu sanırım.. sting gelirse belki şule’yle gideriz :b

Konser sırasında yanımızda şarkı sözlerini simultane ve tane tane çeviren arkadaşlar vardı, her şarkının temasını öğrendik, şair kime seslenmiş anladık. Ya müzik hakkında söyleyecek çok bir sözüm yok açıkçası, müzik yazarı değilim ve öyleymişim gibi de davranamam. Ama etrafı gözlemledim, her nekadar gözlüğüm yanımda olmasa da görebildiğim kadarıyla.. duvardaki konvers reklamı ilgimi çekti, çetik gibi çizmişler ayakkabıları. Hiç kuul değil. Ayrıca seyirciler arasında bira dolaştıran babilon çalışanlarını özellikle kısa boylu erkeklerden seçtiklerini düşünüyorum. Hatta kolları uzun olanlardan. Kısa boylu uzun kollu erkekler.. Hnnn bizi bilmiyorum da onlar kesin maymundan geliyordur o zaman. Tek elde taşıdıkları 5-6 şişe soğuk bira üzerimizde demokles’in kılıcı gibi dolaşırken tedirginlikle izledim konseri. Aynı zamanda her konser ilgimi çeken başka bir şey var. Sevgililerin konser pozisyonları! Evet bence böyle bir şey kesin var. Kız önde, erkek arkada. Erkeğin kollar kızın ya belinde ya da boynunda birleşmiş. Böyle hani üst üste gezen sinekler var ya, bana öyle gözüküyorlar. Bunun üzerine daha çok konuşabilirim yine de kısa keseceğim ziraaa saat üç yürmi dört. Ben yatıyuru,..

Müzik üzerine?

2007-12-06T15:55:00.000+02:00

Bu blog bir mastürbasyon ürünüdür.

Birçok müzik blogu paylaşım iddiasıyla yola çıkmıştır ve bunu yapmaktadır. Müzik bloglarındaki kaliteyi düşüren birinci etken, bence, işte bu paylaşım düşüncesidir. Günümüzde birbirinin aynı içeriğe tonlarca müzik blogu içersinden gerçekten takip edilebilir ve özgün olan, doğru bilgilere ve kişisel yorumlara yer veren müzik blogu bulmak gerçekten zordur.

Paylaşım ile kişisel mastürbasyonlarını karıştıran müzik blogu yazarları başkalarının fikirlerini aktarmaktan öteye gidememektedir. Bu hatayı geçmiş zaman içinde hepimiz yaptık ve yapmaya da devam edeceğiz gibi görünüyor. Bunların bir çoğu da işlerini özensiz yapmalarından dolayı yazım ve dil bilgisi hatalarından bilgi kırıntılarındaki hatalara kadar bir çok hata içeren yazılarıyla okuyucuyu etkilemekten öte okuyucu tarafından "beleş" ses dosyası elde etme aracı olarak kullanılmaktadır. Farklı bir janr(?)'ı keşfeden yeni bir dinleyiciyi etkilemek kolaydır. Yeni ufuklar çizmek, farklı tadlar yaşatmak. Last.fm, Wikipedia, Allmusic.com da zaten bu tarz şeyleri fazlasıyla yerine getiriyor (epitonic.com, pitchforkmedia(?) ve belli başlı "label"ların sitelerini dahil etmiyorum bile).

Müzik dinlemek entellektüel bir uğraşı değildir!

Dolayısıyla müzik üzerine yazmak(?) da entellektüel bir uğraşı değildir. Müzik üzerine yazmak başlı başına bir müphem iken bu uğraşıyı iş edinmek saçmalığın daniskasıdır (Çeşitli müzik, popüler yaşam vb yayınlarda müzik üzerine yazanları tenzih ediyorum. Onlar işlerini yapıyorlar).

Uğraşı eleştiriyi de yanında getirir. Uğraşı ilk önce sahibinin çevresi ile etkileşime girer ve ilk yorumlarını alır. Yorum emeğe saygıdan dolayı başlarda takdir olur. Ortaya çıkan sonuç gerçekten de takdir edilebilir bir sonuç da olabilir. Dikkat edilmesi gereken nokta; takdir zamanla eleştiri kabul etmez noktaya getirebilir insanı. Blog yazarlarının eleştiriye açık olması gerekmektedir. Bu kendini/blogu geliştirmekten öte okuyucuya saygıdır.

Tüm bu bıdıbıdılar zaman içinde bu blogda da olacaktır. Ama herşeyden önce bir başlangıç yaparken niyetimizi bildirmek adına bu girişi yapma ihtiyacı duyduk.

" I trust you will tell me if I am making a fool of myself"
Pavement -Fin